Hoe herken je vermijdende hechting?
Misschien ben jij iemand die ontzettend goed zelfstandig kan functioneren. Je regelt je eigen zaken, vraagt niet snel om hulp en wanneer het leven ingewikkeld wordt, zet je gewoon nog even door. Van buitenaf kan dat eruitzien als kracht en onafhankelijkheid, terwijl daar vanbinnen soms een heel andere geschiedenis onder ligt.
Want hoe herken je vermijdende hechting eigenlijk?
Een vermijdende hechtingsstijl ontstaat vaak wanneer je als kind hebt ervaren dat emotionele nabijheid niet vanzelfsprekend veilig of beschikbaar was. Misschien was er sprake van emotionele verwaarlozing, afwijzing of een ouder die onvoldoende beschikbaar was voor jouw gevoelens en behoeften.
Een kind kan dan onbewust leren dat het veiliger is om weinig nodig te hebben. Je leert jezelf dragen, gevoelens op afstand te houden en vooral onafhankelijk te functioneren. Wat ooit een intelligente beschermingsstrategie was, kan zich later ontwikkelen tot een manier waarop je relaties aangaat.
Vermijdende hechting en onafhankelijkheid
Mensen met vermijdende hechting zijn vaak bijzonder zelfstandig en kunnen sterk vanuit wilskracht leven. Ze hebben geleerd om door te gaan en problemen vooral zelf op te lossen.
Juist wanneer iemand emotioneel dichterbij komt, kan er echter iets veranderen. Dat kan gebeuren binnen een liefdesrelatie, maar ook in het contact met vrienden, kinderen, familieleden of zelfs klanten.
Waar een ander juist verbinding zoekt, ontstaat bij iemand met vermijdende hechting vaak de behoefte om afstand te nemen. Niet noodzakelijk omdat diegene geen liefde voelt, maar omdat echte nabijheid onbewust oude gevoelens van afwijzing, teleurstelling of emotionele onveiligheid kan aanraken.
Verbinding kan daardoor opvallend veel energie kosten.
Dissociatie bij vermijdende hechting
Wat ik daarnaast vaak zie, is dat dissociatie bijna een tweede natuur kan worden. Wanneer emoties, spanning of nabijheid te intens worden, kan iemand automatisch minder gaan voelen of als het ware uit het contact verdwijnen.
Dat hoeft niet altijd heel zichtbaar te zijn. Je kunt blijven werken, praten en functioneren, terwijl je tegelijkertijd minder verbinding ervaart met je lichaam, je emoties en uiteindelijk ook met de ander.
Daarom vind ik het belangrijk om vermijdende hechting niet simpelweg te zien als bindingsangst of als iemand die geen behoefte heeft aan verbinding.
Onder die onafhankelijkheid kan juist een diep verlangen naar liefde en verbinding aanwezig zijn.
Wanneer je begrijpt waar jouw neiging tot afstand nemen oorspronkelijk is ontstaan, kun je ook leren om verbinding anders te ervaren. Niet door jezelf te dwingen om dichterbij te komen, maar door veiligheid steeds meer in jezelf en in contact met anderen te leren voelen.
Dan hoeft nabijheid uiteindelijk niet langer iets te zijn wat energie kost of bedreigend voelt. Verbinding mag langzaam iets worden waarin jij jezelf niet langer hoeft kwijt te raken, maar waarin je juist steeds meer jezelf kunt blijven.
Coachingtraject Voor een RIJK LEVEN(opens in new tab)
Praktische Opleiding Holistische Lichaamsgerichte Traumatherapie & Plantmedicijn(opens in new tab)
Mocht je een gesprek willen aanvragen, dan kan dat hier(opens in new tab)
Volg @debbiebernasco(opens in new tab) voor generationeel, prenataal en vroegkinderlijk trauma, hechtingstrauma en schaarstemindset.
Je kan me ook hier vinden:
