Podcast EP140 Hoe kan je parentificatie helen?

Liefdestrauma en parentificatie, als liefde en verantwoordelijkheid door elkaar zijn gaan lopen

In deze podcastaflevering neem ik je mee in een diep en vaak pijnlijk thema: liefdestrauma en parentificatie. Een thema dat veel verder doorwerkt dan de meeste mensen beseffen. Want als je als kind te vroeg verantwoordelijkheid bent gaan dragen voor je moeder, vader of gezin, dan vormt dat niet alleen je jeugd, maar ook de manier waarop je vandaag leeft, liefhebt, werkt en jezelf kwijtraakt.

Ik vertel in deze aflevering hoe vroegkinderlijk en generationeel trauma doorwerkt in liefde, relaties, uitputting, pleasen, oververantwoordelijkheid en het verliezen van jezelf. Ook neem ik je mee in de impact die dit kan hebben op je werk en ondernemerschap. Want veel vrouwen die parentificatie kennen, zijn sterk geworden in dragen, zorgen, aanvoelen en doorgaan. Maar onder die kracht zit vaak ook een diep patroon van overleven, aanpassen en niet werkelijk voelen wat zij zelf nodig hebben.

Vanuit een voorbeeld uit mijn praktijk laat ik je zien hoe deze dynamiek eruit kan zien. Hoe een vrouw naar buiten toe alles voor elkaar kan lijken te hebben, maar vanbinnen steeds verder verwijderd raakt van zichzelf. Hoe levensenergie opdroogt. Hoe plezier, ontvangen, ontspanning en echt genieten naar de achtergrond verdwijnen. En hoe een oud patroon van zorgen voor de ander uiteindelijk doorwerkt in bijna alle deelgebieden van het leven.

Ook sta ik stil bij de vraag hoe heling mogelijk is. Niet als snelle oplossing, want er is geen one size fits all voor het helen van parentificatie. Wel neem ik je mee in de richting van heling. In de weg terug naar meer levensenergie, plezier, ontspanning, ontvangen, jezelf op de eerste plek zetten en leven vanuit wie jij werkelijk bent. Zodat er weer doorstroming kan ontstaan op de deelgebieden liefde, geluk, gezondheid, succes en welvaart.

Herken jij jezelf in dit thema, of ken je iemand voor wie deze aflevering waardevol kan zijn, deel deze podcast dan gerust. Hoe meer mensen deze aflevering bereikt, hoe meer mensen kunnen gaan begrijpen wat er onder hun patronen ligt en hoe meer mensen de weg terug kunnen vinden naar een mooi Rijk Leven.

Als deze aflevering je raakt, help je mij ook enorm door een rating achter te laten of een bericht te schrijven op Spotify of iTunes.

Voor mij maakt het niet uit of je zzp’er, ondernemer, CEO of manager in loondienst bent. Ook voor jou is het mogelijk om los te komen van overleving en te bewegen naar een leven met meer liefde, geluk, gezondheid, succes, welvaart en innerlijke rust. Een leven waarin je niet langer alleen maar draagt, jezelf wegcijfert en schaarste voelt, maar werkelijk gaat leven.

Mocht je nog vragen hebben, stel ze dan gerust onderaan dit blog. Ik beantwoord je vraag met aandacht.

Wil je graag meer lezen over mijn aanbod, dat kan hier:
Coachingtraject Voor een RIJK LEVEN
Coachingtraject HEALTH = WEALTH

Praktische Opleiding Holistische Lichaamsgerichte Traumatherapie & Plantmedicijn

Mocht je een gesprek willen aanvragen, dan kan dat hier

Liefs,

Debbie

Transcriptie

[00:00:11.500]
En dit is alweer podcast 140. Hee lieve luisteraars, we gaan het vandaag hebben over liefdestrauma en parentificatie en hoe je parentificatie kunt helen. Wederom geïnspireerd door een cliënt van mij, want gisteren was hier een vrouwelijke manager. Alles voor elkaar. En ze stapte in mijn traject omdat ze een moederwond heeft. En ze had het gevoel dat ze heel hard voor dingen moest werken. En ze ondervond ook veel weerstand in dingen die ze deed. En volgens haar stroomde het leven niet. Dingen lukten maar niet. Ze voelde zich ook uitgeput. Er was weinig levensenergie en ze had ook enorm het gevoel dat ze tegen de stroom in bewoog en veel op wilskracht deed. Kortom, er was weinig juiceness. En ik zeg dat altijd tegen mijn cliënten. Ik zal het even uitleggen wat ik daarmee bedoel. Als mijn cliënten uitgeput zijn en ik zie dat er weinig levensenergie is of levensvreugde, dan zeg ik altijd: Oh, de juiciness is wel opgedroogd. En ja, dan is er eigenlijk weinig plezier en genieten. Bovenal had ze een gevoel dat ze altijd voor anderen klaar moest staan, zichzelf niets gunde en het nooit goed genoeg kon doen voor anderen.

[00:01:53.810]
Ze had altijd dat stemmetje van “Ik ben niet goed genoeg” en “Ik kan het niet”. En toen ze de allereerste keer naar mij kwam, vond ik dat ze er heel erg vermoeid uit zag, heel erg op mij gericht. En ik had het idee dat ze compleet van zichzelf was weggedreven en dat ze eigenlijk niet meer wist wie ze zelf was. En op de vraag – Ik weet het nog heel erg goed – In de eerste sessie stelde ik haar de vraag van: “Waar ben je beter in, in geven of ontvangen?” En ze antwoordde heel direct en heel stellig ook “Geven”. En zij voelde zich ook altijd ongemakkelijk bij het ontvangen. Dan verstrakte ze helemaal. En zij nam bijvoorbeeld ook het initiatief in bed. En als haar man dat deed, dan bevroor ze en dan moest ze ook van ver komen om het te kunnen toelaten. En we zijn inmiddels twee sessies verder en ik zie echt die vrouw onder mijn ogen veranderen. Haar ogen beginnen te sprankelen. Ze begint zich vrijer te voelen en ik zie een lach in haar ogen die eerder zo mat leken.

[00:03:24.560]
Maar laten we samen even naar de oorsprong gaan. Want dit alles ontstaat natuurlijk niet zomaar. Nou, haar eigen moeder was getraumatiseerd. En haar moeder had een alleenstaande moeder en was chronisch emotioneel verwaarloosd door haar eigen moeder. Haar moeder kon het leven niet aan, dus de moeder van de moeder van mijn cliënt. En ze was heel erg gevoelig, had niet de kracht om als een volwassene in het leven te staan. Was ook ziekelijk, vond het leven ook zwaar en kon eigenlijk ook niet voor haar kinderen zorgen. En de moeder van mijn cliënte voelde zich ook verantwoordelijk voor haar broertje en haar zusje en nam de verantwoordelijkheid over. En op vroege leeftijd zorgde ze al voor het gezin. Maar toen de moeder van mijn cliënte zelf kinderen kreeg en mijn cliënt op een leeftijd kwam waarop ze zag dat haar moeder eigenlijk maar functionele zorg gaf, en dat deed ze omdat ze zelf ook ziekelijk was, zag ze een moeder die zorgen had en vermoeid was. En zij voelde een enorme verantwoordelijkheid om voor haar moeder te zorgen. En ze zag eigenlijk dat haar moeder de opvoeding van de van haar eigen kinderen amper aankon.

[00:05:14.330]
Dus werd mijn cliënt een soort van surrogaatmoeder voor de andere kinderen. En haar moeder begon eigenlijk steeds meer op haar te leunen. Oké, als we hiernaar kijken, wat is hier dan eigenlijk gebeurd en waarom voelde en voelt mijn cliënt zich zo? Nou, hier praten we echt over een liefdestrauma. En we praten over een liefdestrauma als een moeder, haar dochter of zoon door haar eigen trauma’s niet volledig kan liefhebben. En hierdoor wordt een moeder dus ook emotioneel beschikbaar. Niet. Dus niet beschikbaar. Kinderen die geen liefde hebben ontvangen, ontwikkelen dan diverse overlevingsstrategieën met betrekking tot liefde. En wat er dan kan gebeuren is dat hun dat ze hun eigen behoeftes verloochenen en de overlevingsstrategie van de moeder of vader kopiëren. In dit geval van de moeder. En ik heb vaker in een podcast en ik vertel dit ook in mijn masterclasses, maar ik vertel dit even voor de nieuwe luisteraars, jouw moeder bepaalt voor 80% hoe jij je leven leeft en of jouw verlangde leven uitblijft. En dat is omdat zij de primaire hechtingspersoon is.

[00:06:59.080]
Wat er dan gebeurt is dat zulke kinderen, die de overlevingsstrategie van de moeder of vader kopiëren, dat zij hun eigen gevoelens onderdrukken en nemen de realiteit van de echte situatie niet waar. En mijn cliënt had ook de strategie om steeds meer haar best te doen om desondanks meer van haar moeder te houden, eigenlijk tot ze zichzelf volledig had weggegeven. En zij stelde zich ook helemaal in dienst van haar moeder, om op deze manier haar eigen moeder psychische stabiliteit te waarborgen. Het welbevinden van haar moeder en zelfs van haar broertjes kregen al haar aandacht. En daarmee nam ze eigenlijk op de koop toe dat haar eigen levensimpulsen werden ingeperkt. En voor mijn cliënt betekende liefde een voortdurende bereidheid om zich op te offeren. En wat er dan ook vaak gebeurt, want we kunnen hier ook spreken van Generationeel Trauma, is dat kinderen – en dat deed mijn cliënt ook – de trauma gevoelens van de ouders – en ik zei het net al, in dit geval van de moeder- op zich gaan nemen. En als we even naar het grotere geheel kijken, dan zien we systemisch dat ze een plek boven haar moeder heeft gekozen.

[00:08:54.370]
Als we praten over de fontein, lees maar het boek van Els van Steijn. Die heeft een boek geschreven over de fontein, de plek waar een kind en andere leden van het gezin van herkomst systemisch dienen te staan. En dat is een systemische wetmatigheid. En een kind dient altijd onder de ouders te staan en niet boven de moeder of vader. En als dat gebeurt, dan is de dochter in dit geval de moeder van haar moeder. En dan spreken we over parentificatie. En dit gebeurt uit een daad van liefde. En parentificatie gaat over het algemeen over een omkering die plaatsvindt in wie de verantwoordelijkheid draagt. Niet de ouders zijn van levensbelang voor het welbevinden van het kind, maar het kind. Mijn cliënt dus. Die voelt zich verantwoordelijk voor haar moeder en haar welbevinden. En dat kan trouwens ook voor beide ouders zijn. Dus het kind voelt zich schuldig als zij haar moeder of vader ziet lijden. En dat had mijn cliënt ook. Mijn cliënt voelde zich enorm verantwoordelijk voor haar moeder. Ze wilde zo graag dat ze een vrij leven had.

[00:10:37.420]
En kinderen van getraumatiseerde ouders worden zelf meestal getraumatiseerd door het liefdestrauma. Dus als de moeder het kind niet kan liefhebben door haar eigen trauma’s. En zij zitten vaak gevangen in een proces van zelfverloochening en geven zichzelf op den duur op. En door alle verantwoordelijkheid hebben ze geen kind kunnen zijn. En ze zijn ook enorm gaan pleasen en komen in een overleving terecht, waar ze op dat moment geen enkel idee van hebben. Daar zijn kinderen niet bewust van. Zij denken eerst van ik ga helpen vanuit een hele nobele gedachte en uit een daad van liefde.

[00:11:35.940]
Oké, laten we even teruggaan naar het liefdestrauma, want dat betekent binnen hechtingstrauma traumatisering van de liefde. En vaak is dat tussen moeder en dochter of zoon. Let wel tussen vader en dochter of zoon kan het ook. Maar wat ik net al zei, de moeder is de primaire hechtingspersoon. En een liefdestrauma kan grote impact hebben als een kind niet de liefde krijgt van haar moeder waar ze zo naar hunkert. En een moeder die zelf getraumatiseerd is en het onvermogen heeft om haar dochter lief te hebben.

[00:12:30.690]
Een liefdestrauma komt alleen voor als de moeder zelf getraumatiseerd is en op haar beurt het slachtoffer kan zijn van het onvermogen van haar moeder om lief te hebben. En ja, dit is een generationeel patroon dat van generatie op generatie wordt doorgegeven. En dat beaamde mijn cliënte ook. Zij wilde haar kinderen zo graag liefhebben. En toch voelde ze dat ze misschien wel faalde, omdat ze eigenlijk niet geleerd had hoe ze haar kinderen echt kon liefhebben vanuit een open hart en niet vanuit overleving. Kijk, je moet het zo zien. Getraumatiseerde moeders missen liefdevolle vaardigheden en hulpbronnen om hun kind liefde en aandacht te geven, vooral in de vroege fasen van de ontwikkeling van een kind, dat zoveel koestering, liefde, warmte en afstemming nodig heeft. En op deze manier vloeien de trauma-ervaringen van vorige generaties, vaak ook die van de daaraan voorgaande generaties bij traumatisering van de liefde in elkaar over. En een groot kenmerk bij een traumatisering op het gebied van de liefde is het gebrek aan liefde voor zichzelf. Er is ook vaak veel zelfafwijzing en zelfveroordeling.

[00:14:28.340]
En je hebt ook vaak het gevoel dat je altijd klaar moet staan voor een ander. Vooral als we het hebben over parentificatie. Want deze omgekeerde verantwoordelijkheid speelt niet alleen naar de moeder toe, maar later ook naar mensen in de directe omgeving. Het is een overlevingsstrategie geworden die je niet uit kan zetten. Dat zet je door naar je partner, je collega’s of je klanten. En als we even kijken naar een rijk leven, dan voelde zij zich absoluut niet rijk op de deelgebieden liefde, geluk en ze had ook gezondheidsklachten omdat ze maar door bleef gaan. Ze negeerde haar eigen fysieke klachten. We zeggen eigenlijk in de trauma vaktaal: “doorgaan om het doorgaan en weg bewegen van haar eigen jeugd”. En dit kan bewust en onbewust zijn. Vaak is het onbewust en ik hoor vrouwen heel vaak zeggen: “Ja, het overkwam me, maar ik had er mee te dealen. Ik zou wel niet de enige zijn.” En dat is dus ook een overlevingsstrategie. Het gaat over vermijden. En eigenlijk kunnen we stellen dat het leven van mijn cliënt steeds kleiner werd.

[00:16:15.130]
En vooral het genieten, de levensvreugde en de levensenergie waren gewoon bijna opgedroogd. Ik kon het letterlijk aan haar huid zien. Het was gewoon echt opgedroogd. En voor haar leeftijd, en dat vind ik trouwens ook zo mooi, want toen ze bij mij startte had ze best wel rimpels op het voorhoofd. En wat ik altijd zo mooi vind omdat je echt op het cellulaire geheugen werkt en steeds dieper afzakt naar de wortel van de onverwerkte trauma’s en de belemmeringen en de angsten. Wat er dan eigenlijk gebeurt? Dat het overlevingsmasker, het overlevingsmechanisme dat zorgt voor een overlevingsmasker in het lichaam en in het gezicht. Dat zijn de overlevingsstrategieën van de karakterstructuren van Willem Reich, dat wordt verzacht. En ik vond ik zo mooi om te zien. En ze zei het zelf ook van: “Oh, het lijkt wel of mijn rimpeltjes wat zachter worden.” Nou, altijd maar zorgen, altijd maar de verantwoordelijkheid nemen voor anderen. En ja, wat gebeurt er dan? Je zet eigenlijk jezelf en je eigen leven op de laatste plaats.

[00:17:45.660]
En zo kom je op het moment dat je zo weinig levensvreugde en levensenergie hebt, dat je alleen maar vanuit overleving eigenlijk gaat leven. En je bent uit verbinding met jezelf. Je pleaset de ander ook veel om toch de liefde te krijgen. Maar er komt vaak een moment van Wie ben ik? Vaak, als ik vrouwen vraag die parentificatie hebben, dan stel ik hun die vraag van: “Wat zijn je verlangens en waar word je blij van? En wat wil jij van het leven?” Dan kunnen ze mij daar vaak geen antwoord op geven, omdat hun eigen leven in het teken van iemand anders heeft gestaan. Al vanaf een vroege leeftijd. En vaak is dat bewust van een jaar van 5 tot 7. Want dan word je ook bewust van hoe het met je moeder gaat. En dat je voelt dat je moeder een appèl op je doet. En dat je de grote verantwoordelijkheid gaat dragen. En vrouwen met parentificaties hebben ook hele goede antennes om te voelen hoe het met een ander gaat. En ik heb wel eens gezegd: Juist door die verantwoordelijkheid te dragen van anderen en te voelen wat een ander nodig heeft, zijn dit ook wel de mensen die succesvol zijn in het ondernemerschap of dat ze inderdaad ook een goede baan hebben.

[00:19:46.830]
Maar wat voor betekenis heeft dit als je niet meer weet wie je bent? En dat je ook niet meer weet wat je eigen verlangens zijn? En dat je volledig op de automatische piloot leeft. En ik kan alleen maar zeggen, ook tegen jou, als je parentificatie hebt, je hebt maar één leven. Leef je leven en maak er een Rijk Leven van en vooral een leven hoe jij wilt leven.

[00:20:25.630]
In het dagelijks leven was mijn cliënt altijd gehaast en opgejaagd en altijd analyserend. Heel erg in het hoofd. Hoe heb ik het eigenlijk voor de ander gedaan? Dat is altijd wat ze zichzelf afvragen. En in haar beleving vond ze dat ze altijd tekortschoot. Heel haar leven stond in het teken van de ander. Verantwoordelijkheid nemen en dragen. En dit gaat over een zenuwstelsel dat in de overleefstand staat. Dat continu alert is. Wie moet ik dienen? Want anders ben ik niemand. En dat laatste is niet wat bewust in je hoofd leeft. Dat leeft vaak in de onderstroom. En wanneer je opgroeit in een omgeving waarin je voelt dat de moeder het systeem niet veilig kan houden, dan gaat je zenuwstelsel op scherp staan en blijf je doorgaan met werken, met fixen, met zorgdragen.

[00:21:43.200]
Maar de vraag is hoe kan jij helen van parentificatie en ook het liefdestrauma? Bij Liefdestrauma kunnen dochters geen onderscheid maken tussen liefde dragen en verantwoordelijkheid nemen. En we denken dat dit overlevingsmechanisme van parentificatie na de geboorte plaatsvindt. Maar de eerste tekenen, die vinden eigenlijk al plaats in de baarmoeder. En we zijn al voor de geboorte in staat om op de trauma’s van onze moeders te reageren, dus we zijn in staat op om op de trauma’s van onze moeders te reageren. En we proberen dan al met behulp van onze overlevingsstrategieën, die tijd tot aan onze geboorte en zo mogelijk ons hele verdere leven, te doorstaan. En dat is natuurlijk geen succesvolle start in het leven. Dus al heel vroeg kunnen we contact met onze behoeftes verliezen. En we zijn als baby al afgestemd op stress, aanpassen en doorzettingsvermogen. OK, dus even de vraag hoe kunnen we dit dan helen? Er is natuurlijk geen ‘one size fits all’ en alle therapie dient echt afgestemd te zijn op de cliënt. Maar belangrijk is om echt naar de oorzaak toe te gaan.

[00:23:36.090]
En dat betekent naar het generationeel trauma en het vroegkinderlijk trauma, waarbij hechting een grote rol speelt. En start je dan nu met het generationeel trauma of het vroegkinderlijk trauma? Ja, dat hangt helemaal van de situatie af. Ik werk meestal van bovenaf. Een cliënt komt met een probleemstelling van wat belemmert haar nu en wat maakt haar ook angstig? En waar is er op dit moment schaarste? En daar werk je het eerste aan. Dus ook mijn cliënt voelde zich ook heel erg moe. Angstig dat ze heel erg het gevoel had dat ze het niet goed genoeg deed en dat ze zichzelf heel erg weggaf. Wat ik altijd tijdens de opleiding zeg – ik ben ook opleider van de praktische opleiding holistisch lichaamsgerichte traumatherapie en plantmedicijn – en daar word mij ook gevraagd van Waar begin je? En dan antwoord ik altijd: Exact daar waar ze nu last van hebben. En vanaf daar zak je steeds meer naar beneden en ga je naar de wortel toe. Geen quick fix. Je mag naar de wortel toegaan van het onverwerkte generationeel en vroegkinderlijk trauma en zelfs ook prenataal trauma en hechtingstrauma.

[00:25:18.520]
En hoe dieper je zakt en dat je naar de oorzaak toegaat, en hoe meer je op het cellulaire lichaamsgeheugen gaat werken, hoe meer vrijheid er in iemands leven komt. Maar omdat iemand heel erg in de overleving zit, is het allerbelangrijkste om iemand uit de overleving te halen. En dan is het heel erg belangrijk om met het zenuwstelsel te werken, zodat er rust, ontspanning en energie komt. En dat je een goed fundament creëert voor het zelfvertrouwen. En dat je alles wat er eigenlijk belemmert, dat je dat aan gaat pakken. En het geeft ook ruimte hè. En als je merkt dat iemand stabiel begint te worden, dus meer ruimte en ontspanning gaat krijgen en minder gestrest is, want daar werk je natuurlijk aan, dan zak je steeds meer naar de oorzaak toe. Maar het betekent ook heel duidelijk dat je afdaalt naar waar de imprint is ontwikkeld. En dat is dus het generationele stuk en prenatale stuk. Dus werken met de preconceptie en de baarmoeder tijd.

[00:26:56.190]
En daar is ook echt veertig jaar onderzoek naar gedaan. Dat alles wat jou belemmert en alles wat jou verlangde leven tegenhoudt. Of dat er deelgebieden zijn van Rijk Leven en als dat jou tegenhoudt om dat te verkrijgen, daar is ook wetenschappelijk onderzoek naar gedaan, zijn oorsprong is in het generationeel en vroegkinderlijk trauma. Daar is alles naartoe te leiden. En dat vroegkinderlijk trauma, dat start in de baarmoeder. En een foetus slaat ervaringen op. En samen met dat generationele trauma bepaalt dat jouw leven. En dat is eigenlijk ook als je geboren wordt, het fundament van jouw hechting. Nou, je moet even weten, ik had even alles met de opnames op stop gezet, want ik had net even een Zoom online intakegesprek met een dame die uit België komt, die zelf psycholoog is en die zei: Als we echt aan hechtingstrauma willen werken, dan moeten we zoveel dieper en verder kijken dan alleen naar de hechting na de geboorte. En dat vind ik dan ook wel weer grappig dat dit tussendoor gebeurt terwijl ik met deze podcast bezig ben.

[00:28:33.980]
Dus je zakt af naar de wortel met diverse lichaamsgerichte traumatherapie en interventies. En je gaat ook aan de slag met de generationele familiepatronen. En je overschrijft ook de conditioneringen die van jou zijn, maar die je ook hebt gekregen, die over zijn gedragen van generatie op generatie. En gister trouwens, was er ook een vrouwelijke cliënt die parentificatie had. En met haar werkte ik ook bijvoorbeeld met de verstoten, gedissocieerde delen. Delen van de persoonlijkheid die verstoten zijn, omdat haar moeder deze ook had verstoten. En zij, haar eigen moeder, had de draagkracht niet om haar kind te dragen omdat ze zelf al getraumatiseerd was. En wat er dan vaak gebeurt, dan krijg je afsplitsing van de persoonlijkheid en dan splitsen ze zich delen af van de persoonlijkheid. En dat zijn vaak getraumatiseerde kindsdelen. Dat kan ook dus een deel zijn, plezier of levensvreugde. En die onderdrukken we in onze overleving. Maar goed, mijn cliënt begon ook voor haar moeder te zorgen en kwam ook in een moederrol en in een overlevingsmechanisme. En dat gebeurt vaak om te overleven.

[00:30:26.590]
Maar dan verstoot je dus delen van jezelf, want anders hou je het niet vol. Anders hou je het leven niet vol. En wat je vaak bij parentificatie ziet is dat juist levensvreugde, levensenergie, blijdschap en genieten verstoten worden. Die worden dan aan de kant gezet. En dit is zo belangrijk om deze gedissocieerde delen weer terug te halen. En vaak is dat ook heel emotioneel. Het is ook uit een diepe hunkering om voluit te leven, om te genieten en ook om met het leven te dansen. Maar ze weten vaak niet hoe.

[00:31:11.540]
En als deze verstoten delen naar de oppervlakte worden gehaald, ja, dan is het zo ontroerend om te zien hoe het innerlijk kind hierop reageert. Keer op keer is het voor mij ontroerend en in de sessie -dat vind ik ook altijd zo mooi- ja, dan ontstaat er een hele diepe verbinding met je cliënt, tussen cliënt en therapeut. Ja, vind ik heel erg mooi. Wat ook heel erg belangrijk is in de heling van liefdestrauma en parentificatie is leren ontvangen. Want veel vrouwen die gewend zijn om te zorgen, te dragen en af te stemmen op een ander, zijn daar heel goed in geworden.

[00:32:04.540]
Maar ontvangen is vaak veel moeilijker. Het ontvangen van liefde, het ontvangen van aandacht, van hulp, het ontvangen van rust, maar ook het ontvangen van een man die er echt of vrouw trouwens, die er echt voor je wil zijn. Dan kan er heel veel spanning komen. En dat, dat is natuurlijk niet gek. Want als liefde vroeger verbonden was met zorgen, dragen en alert zijn en verantwoordelijkheid nemen, dan voelt pure liefde ontvangen bijna onveilig. Dan voelt zachtheid vreemd. Dan voelt ook leunen spannend. En vaak is het ook zo dat niets hoeven doen, alsof dat iets verkeerds is. En precies daar zit vaak een diepe wond. Want je bent zo gewend om te dragen voor een ander, dat als je ruimte en rust neemt, dat je vaak je ook schuldig voelt. Want een vrouw met parentificatie heeft vaak geleerd: Ik besta in de mate waarin ik nodig ben. Ik ben waardevol als ik zorg en ik ben geliefd als ik draag. Ik hoor erbij als ik me aanpas. Maar lieve luisteraars, dit is geen vrije liefde.

[00:33:44.250]
Dit is overlevingsliefde. Dit is liefde die is vast komen te zitten in angst, schuld en verantwoordelijkheid. En daarom is het zo belangrijk om niet alleen te werken aan het verhaal, maar juist ook aan het lichaam. Kan jouw lichaam ontspanning toelaten als iemand anders het een keer overneemt? Kan jouw lichaam een rust toelaten zonder direct onrustig te worden? Kan jouw lichaam liefde toelaten zonder dat je meteen in actie schiet? Kan je ontvangen zonder te verkrampen? En wat ook wezenlijk is, is rouw. Want onder het harde werken en het zorgen en het pleasen zit vaak een diep verdriet. Verdriet om wat je niet hebt gekregen. Verdriet vanwege een moeder die jou niet kon dragen en die jou geen veiligheid kon geven. Er is verdriet om het kindsdeel dat veel te vroeg volwassen moest worden.

[00:35:05.820]
En dat stuk aankijken is heel erg pijnlijk, maar ook heel helend. Want pas als je werkelijk voelt wat je gemist hebt, kan je ook gaan voelen wat je vandaag nodig hebt. Dus heling van liefdestrauma en parentificatie gaat niet alleen over stoppen met zorgen van anderen. Het gaat ook over opnieuw mogen zijn. Dat jij er bent en dat alles aan jou oké is. En dat liefde niet hetzelfde is als dragen. En dat je jezelf niet hoeft op te offeren. En dat liefde ook zacht mag zijn en vrij mag zijn. En dat het jou mag voeden. En dat je niet eerst alles hoeft te geven om liefde te mogen ontvangen. En misschien is dat wel waar een Rijk Leven werkelijk begint. Niet bij nog meer doen en je best doen, maar een diepe toestemming om niet langer de moeder van iedereen te zijn, maar eindelijk weer dochter te worden van het leven. Zodat er ruimte ontstaat voor zachtheid en ontvangen, levensvreugde en voor de vrouw die jij in wezen bent. Wat ik mensen vooral ook wil meegeven is dat heling echt mogelijk is. Ook als je heel lang leeft vanuit zorgen, dragen, aanpassen en overleven. En ook als je nauwelijks meer weet wie je bent. Omdat je zo gewend bent geraakt om afgestemd te zijn op de ander. Ook als liefde voor jou jarenlang verstrengeld is geweest met hard werken, verantwoordelijkheid nemen en jezelf wegcijferen, dan nog is het mogelijk om terug te keren naar jezelf.

[00:37:31.250]
En dat is misschien waar het uiteindelijk echt over gaat. Dat je niet langer hoeft te leven vanuit een oud verhaal of een oud geschiedenis, wat niet van jou is. Dat je niet langer hoeft te rennen om liefde te verdienen. En dat je niet altijd maar sterk hoeft te zijn en te dragen en als eerste aanvoelt wat een ander nodig heeft. Maar dat je mag gaan zakken in een ander leven, een zachter leven, een vrijer leven. Een leven waarin niet de pijn van vroeger aan het stuur zit, maar jouw volwassen zelf. Want stel je eens voor hoe het voelt als je niet de hele dag alert hoeft te zijn. Als je zenuwstelsel tot rust komt. Als je niet alles meer hoeft te analyseren. En dat je niet meer hoeft te pleasen om verbinding te houden. En dat je niet meer bang hoeft te zijn dat liefde verdwijnt, zodra jij stopt met geven. En stel je dan voor dat je langzaam gaat voelen van: Ik mag er zijn, ook zonder hard werken. En ik hoef mezelf niet meer op te offeren. En ik hoef niet meer te dragen wat nooit van mij was.

[00:39:09.220]
Dat is waar zoveel vrouwen diep van binnen naar verlangen. Niet alleen minder stress en klachten, maar naar een leven dat weer stroomt vanuit vertrouwen en zelfliefde, zachtheid, levensenergie en vreugde. Meer rust in je lichaam. Meer openheid in je hart. En meer liefde in je relaties. En meer vertrouwen in jezelf. Want ik weet uit ervaring dat vrouwen met parentificatie ook een soort wantrouwen hebben van: Gaat het nog wel lukken? Ja lieve luisteraars, echt, geloof me, het lukt. Als jij er maar in gelooft. Dan kan je weer genieten van kleine en grote dingen. Van de zon op je gezicht, van een liefdevolle aanraking, van een dag zonder onrust in je lijf en van het gevoel dat je niet meer hoeft te overleven, maar echt mag leven. En misschien is dat wel jouw diepste verlangen onder alles. Dat je niet meer leeft vanuit tekort, maar vanuit vervulling. En dat je niet meer leeft vanuit aanpassing, maar vanuit jouw diepste waarheid. En dat je niet langer leeft als een moeder van iedereen, maar als een vrouw die verbonden is met haar eigen kern, met haar eigen verlangens, levenslust en vreugde, met haar eigen rijke leven.

[00:40:58.950]
Die rijkdom, die komt van binnen. En weet je? Dat ga je op een moment voelen, op een rustig moment. Dan voel je: Ja, ik voel me rijk van binnen. En dat je kijkt naar alle deelgebieden van je leven en voelt van: Yes, ik voel die rijkdomsbewustzijn op liefde, geluk, gezondheid, succes en welvaart. Dus als jij jezelf hierin herkent, weet dan dit: Er is niets mis met jou. Alleen, er is iets met jou gebeurd. En wat er gebeurt is, heeft jou gevormd. Maar het hoeft jou niet voor altijd gevangen te houden. Je kunt helen en je kunt los komen van oude patronen. En je kunt opnieuw leren, ontvangen en voelen. En je kunt opnieuw leren liefhebben zonder jezelf te verliezen. En je kunt alsnog het leven gaan leven waar jouw hart zo naar verlangt. En dat is niet alleen maar heling. Dat is thuiskomen in jezelf, in je vrouwzijn, in je lichaam en in het leven.

[00:42:30.080]
Dus lieve luisteraar, als jij voelt dat je zo lang voor iedereen hebt gezorgd dat je jezelf onderweg bent kwijtgeraakt, weet dan dat het nooit te laat is om terug te keren naar jezelf. Het is nooit te laat om te voelen dat jouw leven ook van jou is. En dat je niet bent geboren om alleen maar te dragen, te overleven en jezelf weg te geven. Je bent hier om te leven, om lief te hebben en om te mogen ontvangen en te genieten en jouw plek in te nemen. En misschien, ja, misschien begint gewoon een Rijk Leven daar. Op het moment dat jij besluit dat je niet langer genoegen neemt met een leven waarin jij jezelf verlaat, maar kiest voor een leven waarin jij weer thuis komt in jezelf. Ik wil je ontzettend bedanken dat je weer geluisterd hebt naar mijn podcast Voor een Rijk Leven. En ik zou het fijn vinden dat als jij weet of voelt dat iemand in jouw omgeving kampt met parentificatie, dat je deze podcast kunt delen. En ik zou het ook heel erg fijn vinden als je mij een rating geeft in de iTunes Stores of bij Spotify. Of dat je mij een recensie geeft. Alles om een mooiere wereld te maken. Dat we zonder onze trauma’s een mooi rijk leven leven in verbinding, in liefde met anderen. Dank je wel voor het luisteren.

[00:44:38.370]
Debbie Bernasco is internationaal geregistreerd en erkend Holistisch Traumatherapeut en opleider van de opleiding Holistische lichaamsgerichte traumaherapeut en plantmedicijn. Debbie coacht ZZP’ers, ondernemers, CEO’s en mensen in loondienst die in schaarste denken en voelen naar een rijk leven. Een leven vol liefde, geluk, gezondheid, succes en welvaart.