Podcast EP 142 Een bijzonder gesprek met Naomi Respicio over hoop, heling en een mijlpaal

Gisteren was ik onderweg naar mijn retraitedag, die onderdeel is van het Rijk Leven traject, en ineens rekende ik uit dat ik inmiddels alweer zestig retraitedagen heb gegeven. Dat raakte me, omdat achter al die dagen zoveel diepe processen, heling, verbinding, tranen, liefde en bevrijding van oude patronen schuilgaan.

Alsof het zo mocht samenvallen, kreeg ik afgelopen week ook een herinnering op Facebook dat Naomi Respicio alweer twee jaar mijn assistent is tijdens deze retraitedagen. Tijdens de pauze van onze retraitedag voelde het heel kloppend om dit samen te vieren met een spontane podcast.

Vier jaar geleden zat Naomi zelf in mijn Rijk Leven traject. Ze kampte toen met een eetstoornis, een diepe schaarstemindset en een moederwond, en ze leefde en ondernam vooral vanuit wilskracht. Naar buiten toe sterk, doorgaan, presteren en dragen, terwijl er vanbinnen een behoeftig kind leefde dat verlangde naar liefde, veiligheid en erkenning.

In deze podcast vertelt Naomi open over hoe het was om geen liefde te kunnen ontvangen van haar moeder, omdat haar moeder dat zelf ook niet had gekregen. Ze deelt hoe weinig zelfliefde en eigenwaarde er toen waren, maar ook hoe haar leven is veranderd nadat ze diep aan de oorsprong is gaan werken en oude patronen achter zich kon laten.

Het werd een puur, eerlijk en ontroerend gesprek over heling, zachter worden, jezelf terugvinden en voelen dat er een ander leven mogelijk is. We namen de podcast spontaan buiten op, dus misschien hoor je af en toe wat wind, maar ook de vogels op de achtergrond. Misschien maakt dat het juist zo echt.

Ik zou deze podcast echt helemaal afluisteren, omdat Naomi zulke mooie en hoopvolle dingen deelt. Ik weet zeker dat je hier iets uit meeneemt.

Ken je iemand voor wie dit inspirerend kan zijn, deel dan deze podcast. Hoe meer deze podcast mensen bereikt, hoe meer mensen een mooi Rijk Leven kunnen leven. Dus deel deze aflevering, geef een rating en laat een bericht achter op iTunes of Spotify

Int. geregistreerd en erkend holistisch traumatherapeut & opleider

 

Volg @debbiebernasco voor generationeel, prenataal en vroegkinderlijk trauma, hechtingstrauma en schaarstemindset.

 

Je kan me ook hier vinden:

Youtube

LinkedIn

Facebook

---

Transcriptie

 

[00:00:11.420]
Debbie Bernasco: En dit is alweer podcast 142. Hey lieve luisteraars, welkom bij mijn nieuwe podcast aflevering In de natuur. En misschien horen jullie de vogeltjes fluiten, een beetje de wind ruisen. Maar ik zit hier eigenlijk in de voortuin bij de locatie waar ik altijd retraitedagen geef. En ik geef dus vandaag ook een retraitedag. En ik besefte me dat het vandaag de zestigste keer is dat ik een retraitedag geef. En die retraitedagen geef ik altijd aan mijn coachees die in mijn Rijk Leven traject zitten. Maar ik had ook het besef, want ik zag wat oude herinneringen dat Naomi, mijn hoofdassistente, al twee jaar assistent is. Dus ik had zoiets, dat moeten we een beetje gaan vieren met een podcast. Want ja, wie is Naomi en hoe is het haar eigenlijk de afgelopen jaren vergaan? Want ooit heeft zij in mijn Rijk Leven traject gezeten. Dus welkom, lieve Naomi.

[00:01:26.620]
Naomi Respicio: Dank je wel.

[00:01:28.620]
Debbie Bernasco: We zitten lekker in de natuur. Wel jouw habitat hè?

[00:01:32.340]
Naomi Respicio: Zeker. Ja.

[00:01:34.380]
Debbie Bernasco: We hebben afgesproken. We gaan niet echt een interview doen. Ik vind het altijd leuk om te luisteren naar leuke gesprekken. Dus we gaan gewoon elkaar over en weer vragen stellen. Maar voordat jij mij een vraag kan stellen, vraag ik als eerste toch wel aan jou: Wat betekent voor jou een rijk leven?

[00:01:56.740]
Naomi Respicio: Wat een mooie vraag om mee te starten. Voor mij betekent een rijk leven dat ik vooral elke dag het geluksgevoel mag ervaren. En dat zit voor mij niet zozeer in de grote materialistische dingen, maar dat zit vooral in de natuur kunnen zijn. Daar word ik altijd enorm blij van. En de liefde thuis kunnen voelen met mijn man en mijn gezin. En daarnaast heb ik natuurlijk ook wel mijn dromen. Ik hou heel erg van reizen en meer van de wereld zien, dus dat vind ik echt een verrijking van het leven. Dus dat zou ik nog wel veel meer willen doen. En daarnaast in mijn eigen praktijk ook vrouwen begeleiden om het echte geluk weer van binnenuit te kunnen voelen. En als die ingrediënten aanwezig zijn, nou, dan voelt dat voor mij als een enorm rijk leven.

[00:02:57.930]
Debbie Bernasco: Ja, dat voelt ook heel erg als rijkdom. En ik zei het net al, natuur is echt jouw habitat. En dan zitten we hier zo met die vogeltjes onder een grote boom. En dan denk ik ook weer even terug. Je bent twee jaar mijn assistent. Daarvoor zat je in mijn Rijk Leven traject en ik vind het altijd wel mooi. Een aantal jaren geleden, toen volgde ik een opleiding. En toen zei diegene tegen mij van: Het is mooi, jij kan hoop geven aan de wereld, wat je ook hebt meegemaakt en wat je hebt ondergaan. Er is een hele mooie ommekeer in je leven gekomen en daar help je mensen mee. Als we even terug gaan. Toen jij in mijn traject stapte, weet je nog? Kan je het moment nog [herinneren] dat je bij mij de deur binnen ging?

[00:03:57.090]
Naomi Respicio: Ja, en natuurlijk moet ik ook eventjes weer terugdenken aan waar ik toen was, want dat voelt ook best wel weer als als ver terug. Er is enorm veel gebeurd natuurlijk in de afgelopen jaar en zeker met enige spanning kwam ik ook wel bij je. Maar ik weet, en dat was elke keer zo, hoe liefdevol ik daar ontvangen werd. Ja, dat was denk ik ook waar ik heel erg behoefte aan had destijds. En jouw ruimte waar je toen zat was toen ook nog iets midden in de natuur. Ja, daar voelde ik me gelijk ook heel thuis en heel erg gezien. En ik kende in die tijd gewoon nog heel veel angsten. Ik had een enorme schaarstemindset, dus een grote angst voor tekort ook. Zoekend, heel erg zoekend in mijn leven. Een moederwond. Een eetstoornis die mij nog steeds parten speelde. Dus er was heel veel gaande eigenlijk in mijn leven destijds en ook wel heel veel wilskracht. Doorgaan. Ik weet nog dat je dat je in een van de eerste sessies tegen me zei: Ga maar vertragen. En dat ik echt dacht: Oh, hoe dan? Ja echt. En als ik dan zie waar ik dan nu sta en hoeveel rust er ook is gekomen, daar ben ik zo onwijs dankbaar voor.

[00:05:25.320]
Debbie Bernasco: Ja, eigenlijk kan ik tegen jou ook wel zeggen van dat jij ook weer die hoop kan doorgeven. Je bent van je eetstoornis af, van je schaarstemindset. Dat waren toen grote belemmeringen. Dus jij kan ook hoop geven weer aan jouw cliënten. En zo mogen we ook sowieso een mooi lichtpunt zijn voor mensen. Maar je zei net van ja, er was heel veel liefde en dat had ik toen heel erg nodig. Kan je daar wat over vertellen en wat daarin veranderd is?

[00:06:00.090]
Naomi Respicio: Ja, ik heb natuurlijk door de trajecten die ik bij jou gedaan heb en de processen heel erg ontdekt, ook bij mezelf, dat er een heel erg klein behoeftig meisje in mij zat, die vroeger niet de liefde heeft kunnen ontvangen vanuit mijn eigen moeder en daarin ook mogen leren dat dat natuurlijk ook een oorsprong heeft bij mijn eigen moeder. En dat zij weinig liefde heeft gekend en daarmee ook moeilijk kon doorgeven. Alleen, dat is enerzijds fijn om dat te begrijpen en te beseffen. En tegelijkertijd had ik ook de pijn die daarbij komt kijken, ook wel te doorvoelen en te erkennen. En doordat ik dat ben aangegaan, merk ik dat ik mijzelf nu veel meer ook die liefde en die veilige bedding kan geven, die ik voorheen nog heel erg bij anderen zocht.

[00:06:57.090]
Debbie Bernasco: En hoe merk je die verandering dan?

[00:07:00.650]
Naomi Respicio: Ik denk dat ik het vooral ook ben gaan merken in relatie met anderen. Ook in vriendschappen bijvoorbeeld. Dat ik toch wel behoeftig was en daarmee misschien ook wel claimend naar anderen toe. En dat ik dat eerst niet zo van mezelf in de gaten had. Ik kende weinig zelfliefde, dat wist ik wel. Ik was enorm kritisch op mezelf. Een heel laag zelfbeeld. Mede ook natuurlijk door die eetstoornis. Ja, en toevallig had ik het er net bij de lunch nog even met een aantal over. En als ik dan nu naar mezelf kijk en echt ook blij en veel meer tevreden met mezelf kan zijn. Ja, dat was toen echt niet zo.

[00:07:43.090]
Debbie Bernasco: En hoe voelt het dan? Waar kan je die tevredenheid voelen?

[00:07:47.250]
Naomi Respicio: Ja, dat is echt een gevoel. Een gevoel is soms moeilijk in woorden uit te drukken. Maar ik voel dat echt van binnen, een bepaalde warmte. Vlinders in mijn buik, dat klopt denk ik niet helemaal, maar klinkt wel…

[00:08:02.670]
Debbie Bernasco: Voor de podcast vind ik het heel mooi natuurlijk.

[00:08:04.270]
Naomi Respicio: Ja, het is echt veel meer licht. Ja, de liefde in jezelf kunnen voelen, een bepaalde warmte, een gelukstroom.

[00:08:13.270]
Debbie Bernasco: Een verbinding met jezelf.

[00:08:14.870]
Naomi Respicio: Ja, dat zit daar zeker in. Ik ben zo rijk dat ik drie kinderen heb en en het gevoel wat ik bij hen heb, zeg maar. Dat je dat ook bij jezelf kan herkennen en ook voor jezelf kunt voelen. Misschien dat dat een beetje meer betekenis geeft.

[00:08:35.230]
Debbie Bernasco: En dan? Je bent meer in verbinding [is een auto hoor lieve mensen], je bent meer in verbinding met jezelf gekomen en het gaat altijd over een innerlijke waarneming. Zo binnen, zo buiten. Betekent dat ook dat je dan een betere verbinding hebt gekregen met je man en kinderen?

[00:08:52.710]
Naomi Respicio: Zeker. Ja, ook dat ja. Ook daarin veel meer rust ook gevonden. Toen onze oudste een jaar of zeven was, zat ik dus zelf ook nog veel meer met mezelf in de knel. En dat spiegelde hij ook enorm, waardoor ik dacht dat er iets … Dat hij hulp nodig had. En hebben we ook wel wat hulp gehad. Maar als ik dan kijk dat ik, doordat ik met mezelf aan de slag ben gegaan, eigenlijk dat misschien nog wel veel meer effect heeft gehad. Ja, daarin is gewoon heel veel veranderd. Maar ook in de relatie naar mijn moeder merk ik dat het anders is geworden.

[00:09:33.600]
Debbie Bernasco: En het is misschien wel – we gaan even lopen hoor, lieve luisteraars- Dat is natuurlijk ook wel mooi van een podcast die even in het moment wordt gemaakt. Opeens gaat er iemand boren. Hoe kan het in een klooster eigenlijk? Maar goed, afleiding. Ja, dat wilde ik zeggen. Angst voor tekort gaat wordt door de moeder doorgegeven. Een moeder die zelf geen zelfliefde heeft. Geen eigenwaarde, zelfwaardering, dan is het heel moeilijk om dat aan je dochter mee te geven. Hoe zag jij je angst voor tekort eigenlijk?

[00:10:09.060]
Naomi Respicio: Nou, sowieso in het financiële stuk. Altijd angst om niet genoeg geld te hebben. Maar ook wel wat. Hoe zeg je dat? Sober zijn? Niet zo makkelijk geld ook uitgeven. Altijd het laatste uit de kan halen. Dat zie ik nog wel eens, daar betrap ik mezelf nog wel eens stiekem op. En dan zie ik dat mijn kinderen dat alweer anders doen. Dan denk ik oh wat mooi, daar kan ik dan ook weer van leren. Maar ook, ik denk in de liefde naar mezelf. Dat daar ook heel erg tekort eerst voelbaar was. En dat dat nu dus wel getransformeerd is en ik veel meer ook overvloed kan zien en kan voelen. Ook in de natuur is ook altijd een hele mooie spiegel. Daar is altijd overvloed.

[00:10:58.330]
Debbie Bernasco: Ja, daar is altijd overvloed. En weet je, wel mooi dat je dat erbij haalt, want ik heb daar wel eens een podcast over gemaakt. De natuur spiegelt ons. En ook al als er geen blaadjes aan de bomen zijn, dan gaat het over eb, terugtrekken, terugtrekken van de natuur, even bijkomen om weer… Als we denken dat er dat er iets niet is. Dus die blaadjes is er niet, dan wordt er eigenlijk ruimte gemaakt. Het oude. Als de blaadjes op de grond vallen, is weer ruimte maken voor het nieuwe.

[00:11:37.930]
Naomi Respicio: Onder de grond gebeurt dan ook een heleboel.

[00:11:39.530]
Debbie Bernasco: Ja, ook dat. We denken dan dat er niets gebeurt, maar dat het ruimte maken voor het nieuwe, hetzij voor inspiratie, maar ook voor het ontvangen. De natuur spiegelt ons heel erg goed van ja, we kunnen niet alleen maar door blijven gaan. We hebben ruimte nodig.

[00:11:57.170]
Naomi Respicio: Ja, de vier seizoenen laten dat heel mooi zien.

[00:11:59.690]
Debbie Bernasco: Ja, en we zijn zo soms in angst dat we denken: we moeten door blijven gaan. En in dat moeten doorgaan, verwijderen we eigenlijk heel erg van onszelf. Terwijl de natuur, en wij zijn een deel van de natuur, ons heel erg laat zien van: Maar je hebt die rust en ruimte nodig om te kunnen -ik hou niet zo van dat woord ‘manifesteren’, maar om – nou laat ik het zo zeggen, om vorm te geven en te kunnen ontvangen.

[00:12:31.370]
Naomi Respicio: Ja, en de controle ook los te laten. Want dat was ook wel eentje die mij.

[00:12:35.170]
Debbie Bernasco: Ja, ja, dat weet ik nog wel.

[00:12:36.450]
Naomi Respicio: Ik hield wel heel erg van controle.

[00:12:38.050]
Debbie Bernasco: Het is wel grappig, want jij had laatst in je post geschreven: Ik kwam bij Debbie bij de eerste coaching en ze zei: Ja, vertraag maar. En dat jij dacht ja vertragen, vertragen en dat weet ik nog wel, dat jij wantrouwig was. Ongelovig ook. Als ik zei tegen jou zei: Vertraag maar. Dat je zoiets had van: Ja maar, ik moet in actie blijven, want er moet wel wat gebeuren. Kan je voor jezelf vertellen hoe die verandering is gegaan?

[00:13:11.170]
Naomi Respicio: Ja, dat is stukje bij beetje gegaan. Dat heeft ook echt wel wat tijd nodig gehad, wat ik in die post ook schreef. Want ik was ook altijd van het hardlopen. Ik liep elke dag hard, dus ik was altijd tempo, snelheid. En nu ja, het is heel grappig, wandel ik eigenlijk alleen nog maar. Is de snelheid er ook echt letterlijk en figuurlijk uit gegaan. En ja, daardoor ben ik eigenlijk veel dichter bij mezelf ook gekomen.

[00:13:40.930]
Debbie Bernasco: Ja, vertragen zorgt er ook voor dat je kan gaan voelen.

[00:13:44.050]
Naomi Respicio: Juist.

[00:13:44.650]
Debbie Bernasco: En dat je ook niet heel de tijd weg beweegt naar iets anders. Weg beweegt van het voelen eigenlijk.

[00:13:51.210]
Naomi Respicio: Ja, en ik denk dat je daarin. Mijn lijf moest dat natuurlijk ook leren en daarop gaan vertrouwen dat dat dan ook oké is. Omdat je zo gewend bent aan dat andere stuk van doorgaan.

[00:14:05.140]
Debbie Bernasco: Ook adrenaline.

[00:14:06.020]
Naomi Respicio: Ja, dan voelt het natuurlijk eerst voor jezelf heel onveilig om een andere beweging te gaan maken. Totdat je het toch gaat doen en gaat merken wat het je gaat brengen.

[00:14:17.620]
Debbie Bernasco: Ja, het meest bijzondere is van dat harde werken. Altijd heel reactief bezig zijn, gaat ook over een stukje dopamine. Het resultaat creëren. Terwijl als je maar altijd door blijft gaan, dan op een gegeven moment ben je zo natuurlijk vermoeid dat die dopamine uitblijft. En daarom zeg ik altijd: Vertraag, maar je lichaam moet ook heel erg uit. Je moet eigenlijk gereset worden, want die kent het helemaal niet. Als je al van vroeg of aan zo in zo’n hurry bezig bent geweest en een heel geactiveerd leven. En activatie is niet zo erg, als het maar in een ritme is, een balans.

[00:15:00.700]
Naomi Respicio: Een balans is.

[00:15:05.660]
Naomi Respicio: Nu hebben we het natuurlijk vooral toch over mij. Maar als jij zo een beetje terugkijkt?

[00:15:11.580]
Debbie Bernasco: Ja.

[00:15:12.380]
Naomi Respicio: Weet je nog, je eerste retraitedag? Kun je die nog herinneren?

[00:15:15.420]
Debbie Bernasco: Ja, zeker, want ik heb die foto’s nog opgezocht. Ja, een enorm verschil. En dat zou jij denk ik ook wel meegemaakt hebben. Jij bent nu twee jaar assistent. Ik denk dat jij drie jaar geleden in mijn coaching

[00:15:34.940]
Naomi Respicio: Vier volgens mij zelfs.

[00:15:36.340]
Debbie Bernasco: Ik denk elke keer, als je zelf ook blijft processen en je elke keer daar mee bezig bent, je kunt niet stil blijven staan. Als therapeut en coach kan je niet stil blijven staan. Je hebt aan jezelf te blijven werken. Ik vraag altijd als ik een coach zoek: Werk je nog aan jezelf? Als iemand nee zegt, dan heb ik zoiets Oké, dan ga ik toch op zoek naar een ander. Dus in al die jaren ben ik altijd blijven processen. En ik vind, en dat is eigenlijk ook een tip voor mijn luisteraars: Vraag altijd aan je therapeut of coach: Ben jij nog aan de slag met jezelf? Ben jij nog aan het processen? Dus dat is bij mij ook never nooit gestopt. En dan zie je de verdieping. Steeds meer verdieping in jezelf. Maar ook, ik zie het natuurlijk in de retraitedagen. Want ja, we gaan natuurlijk – ja, ik vind het ontzettend mooi. Ik ben zo dankbaar voor dit werk- maar hoe diep ze gaan en in zoveel liefde en verbinding elke keer. Ik vind het ook zo mooi. We geven altijd een dankwoordje aan het einde van de retraitedag. Wat natuurlijk wel een onderdeel is van mijn coaching. Dat ze binnenkomen. En altijd vinden ze het een beetje spannend. En dan binnen een uur, dat er zo’n grote verandering eigenlijk is.

[00:17:05.550]
Naomi Respicio: Hoe iemand binnenkomt en hoe ze weggaan op zo’n dag. Elke keer weer. Ja. Ongelooflijk mooi.

[00:17:13.590]
Debbie Bernasco: En vier jaar geleden. Ik weet nog trouwens, je hebt nog een een vervolgtraject bij mij gedaan. En toen zei ik, want je was toen interimmer. En toen zei ik van: volgens mij ligt er toch heel wat anders voor jou. Staat er eigenlijk iets anders voor jou klaar om te doen. Op een of andere manier zie ik dat altijd. En toen was je nog een beetje van ja, ja, het zal allemaal wel. Maar het is geloof ik wel uitgekomen.

[00:17:45.870]
Naomi Respicio: Ja, dat klopt. Ook wat dat betreft heb ik een enorme transformatie doorgemaakt en heb ik nu ook mijn eigen praktijk als lichaamsgerichte Traumatherapeut. Terwijl ik inderdaad uit het communicatievak kom van oorsprong. Heb ik vijftien jaar gedaan en het contact met mensen vond ik altijd nog heel fijn, maar inhoudelijk gaf het mij niet meer de vervulling en merkte ik dat ik heel graag op een andere manier met mensen aan de slag wilde gaan. En juist ook door de trajecten die ik bij jou heb mogen volgen en zo zelf heb mogen ervaren, wat vooral ook de lichaamsgerichte benadering, wat die kan betekenen in iemands leven. En niet alleen maar het cognitieve stuk. Daar had ik al meerdere coachingstrajecten daarvoor ook wel van gehad. Maar juist deze combinatie is waanzinnig mooi en het geeft zoveel voldoening en zoveel dankbaarheid als je mensen daarin mag helpen.

[00:18:53.100]
Debbie Bernasco: Ja, ik heb zelf ook die transformatie bij je mogen zien en dat je er ook helemaal in ging geloven. Want dat is ook natuurlijk een heel proces. Het therapeutisch leiderschap. Je komt uit de communicatie en toch heb ik, zag ik altijd bij je van je hebt iets anders te doen, want je energie is heel rustig. Ik had ook altijd zoiets van hey, jouw energie hoort ook bij mij. Dus voor mij was het ook zo kloppend dat je mijn assistent was. Maar toch ben je nog in mijn opleidingstraject gestapt?

[00:19:26.920]
Naomi Respicio: Jazeker. Want eigenlijk ja, wat jij net zei dat het heel belangrijk is om als therapeut te blijven ontwikkelen. Ja, die voel ik ook heel sterk en ik vind het ook heel fijn. Ik ben ook iemand die zich graag blijft ontwikkelen, daar ook altijd wel een soort van honger naar heeft. Niet zozeer vanuit tekort.

[00:19:46.960]
Debbie Bernasco: Maar van groei.

[00:19:47.880]
Naomi Respicio: Ja, veel meer vanuit gewoon groei. En dat je het beste wilt kunnen bieden natuurlijk, ook aan je cliënten die bij je komen. En hoe dieper jezelf kent, hoe beter je de ander daar ook in mee kan nemen. En ja, ik heb volgens mij heel vaak, altijd aan jou gevraagd: Wanneer ga jij nou een opleiding starten?

[00:20:13.080]
Debbie Bernasco: Dat klopt.

[00:20:13.880]
Naomi Respicio: Want ik was al weer zoekende naar iets, maar ik kon het steeds niet helemaal vinden. Ik miste dan elke keer net bepaalde onderdelen ook. En ik had me bijna toch ergens aangemeld. Maar op een of andere manier nog net even niet. En dan achteraf, dan snap je weer precies waarom. Want toen stuurde jij mij een berichtje, volgens mij vanaf je vakantieadres. Naomi, ik heb wat moois. Ik ga een opleiding starten. En ik zo: Yes! Eindelijk! En eindelijk voelde ik het toen ook.

[00:20:45.720]
Debbie Bernasco: Je hebt het inderdaad heel vaak aan mij gevraagd. En ja, ik had ook voor mezelf zoiets van… Ik had nooit het idee hoor, om het te gaan doen, want ik hou enorm van mijn werk. En ik krijg wel eens de vraag: Ga je alleen maar opleidingen geven? Nee, dat zou niet iets voor mij zijn. Want ja, ik heb zoveel liefde voor mijn werk. Dus ik vind het heel mooi hoe het nu gaat. Dat er twee groepen in een jaar starten. Maar ik ga even geen reclame maken, want daar is mijn podcast niet voor. Ik wil toch nog even, nog even naar jou. Geluk. Er was zo’n televisieserie vroeger: Toen was geluk heel gewoon. Als ik dat zo tegen jou zeg. Ik denk wel dat het zo klopt, denk je niet? Met alles wat er nu is. En dan heb ik nog niet eens over de zwaarte, wat er allemaal is in de wereld, wat er allemaal gebeurt. Ik heb zoiets: hoe simpeler, hoe gelukkiger wij zijn. En daarmee bedoel ik: Er is zoveel. Zoveel technologie. En hoe meer technologie, hoe meer individualisering. Terwijl we zo naar verbinding hunkeren.

[00:22:10.470]
Naomi Respicio: Ja, die oprechte aandacht voor elkaar. Dat heb ik ook al heel vaak gezegd, inderdaad. In een wereld die steeds digitaler wordt, is dat denk ik het grootste gemis. En waar uiteindelijk iedereen naar verlangt, is die oprechte verbinding, ook met elkaar als mens tot mens. En techniek brengt ons heel veel moois. Maar ik denk dat het ook heel belangrijk is dat we juist vanuit liefde en licht met elkaar in verbinding kunnen blijven.

[00:22:45.510]
Debbie Bernasco: En natuurlijk, sommige technologie maakt heel erg mooi, maar heel veel mensen. We moeten naar binnen, want het is eigenlijk al tijd. Maar we praten nog even door tot we bij de deur zijn van de kamer waar we het hebben. Maar zoals AI, het drijft ons ook heel erg weg van onszelf als onze eigen persoonlijkheid. We zoeken het heel veel in andere dingen, terwijl het eigenlijk allemaal in onszelf zit.

[00:23:20.980]
Naomi Respicio: Absoluut. En ik denk dat dat voor heel veel mensen heel mooi ook kan zijn om juist die reis weer naar binnen te maken en daar het echte geluk weer te vinden. Want het is niet allemaal in de buitenwereld, het zit in jezelf.

[00:23:37.460]
Debbie Bernasco: Ja, precies. We komen langzaamaan bij de ruimte waar we onze retraite geven. En ik praat een beetje zachter, lieve mensen, omdat we in een klooster lopen. Maar ik denk dat het zo mooi is om hiermee te eindigen. Nou lieve Naomi, ik ben heel erg blij dat je mijn assistente bent. En ja, laten we de wereld een beetje mooier maken met alle rijkdom die we in onszelf voelen. En die liefde en rijkdom te verspreiden, zodat iedereen een mooi rijk leven kan hebben. [geluid van mensen] Dat is nou jammer. Dat iedereen een mooi rijk leven kan hebben. De mensen komen eraan. Lieve mensen, we gaan stoppen. Dank je wel lieve Naomi.

[00:24:26.740]
Naomi Respicio: Heel graag gedaan. Jij ook bedankt!

[00:24:29.580]
Dit was de podcast van Debbie Bernasco. Debbie is internationaal geregistreerd en erkend holistisch traumatherapeut, businesscoach en opleider. Zij coacht zzp’ers, ondernemers, CEO’s en managers in loondienst naar een rijk leven vol liefde, geluk, gezondheid, succes, innerlijke rust en welvaart. Ook heeft Debbie een opleidingsinstituut waar zij coaches en therapeuten opleidt tot holistisch therapeut met plantmedicijn. Kijk voor meer informatie op www.DebbieBernasco.nl.