Afgelopen week interviewde ik voormalig directeur Angelique Schrammeijer voor mijn podcast.
Aan de buitenkant leek alles te kloppen. Een mooi huis, een prachtig gezin en een functie waar velen van dromen. Voor veel mensen is dat het ultieme beeld van succes. Maar vanbinnen voelde zij het niet.
Angelique stapte ooit in mijn Rijk Leven traject omdat zij vastliep in de relatie met haar leidinggevende. In eerste instantie leek het daarover te gaan. Maar zoals zo vaak, ging het in de diepte niet over het nu. Het raakte iets ouds. Haar leidinggevende vertegenwoordigde onbewust een oude pijnlaag. Uiteindelijk kwam ze niet voor die leidinggevende, maar voor haar moederwond, haar onveilige jeugd en de vroege overlevingsbesluiten die zij als kind had genomen.
Al op haar zevende besloot zij te dragen, te zorgen en te beschermen. Wat zo bijzonder was in haar proces, is dat zij lange tijd dacht dat ze een veilige jeugd had gehad. Totdat ik haar vroeg naar de relatie met haar moeder. Daar begon het echte kijken. Daar begon ook de herkenning.
In deze podcast vertelt Angelique openhartig over haar proces. Over een enorme prestatiedrang die haar volledig in zijn greep had. Voor mij verschilt zo’n prestatiedrang in wezen niet zoveel van een verslaving. Het is een manier om niet te hoeven voelen wat daaronder ligt. Zij negeerde signalen van haar lichaam, bleef maar doorgaan en wilde iemand zijn. Tot haar systeem niet langer mee kon. Het was hulp zoeken of eindigen met een hartaanval. Gelukkig koos zij voor het eerste.
Samen gingen we door een intens en eerlijk proces. Een proces waarin zij stap voor stap kon loskomen van het oude patroon van overleven, presteren en dragen. In deze aflevering vertelt zij ook wat een rijk leven voor haar vandaag de dag werkelijk betekent.
Voor mij maakt het niet uit of je zzp’er, ondernemer, CEO of manager in loondienst bent. Ook voor jou is het mogelijk om los te komen van overleving en te bewegen naar een leven met meer liefde, geluk, gezondheid, succes, welvaart en innerlijke rust. Een leven waarin je niet langer alleen maar draagt, jezelf wegcijfert en schaarste voelt, maar werkelijk gaat leven.
Mocht je nog vragen hebben, stel ze dan gerust onderaan dit blog. Ik beantwoord je vraag met aandacht.
Wil je graag meer lezen over mijn aanbod, dat kan hier:
Coachingtraject Voor een RIJK LEVEN
Coachingtraject HEALTH = WEALTH
Praktische Opleiding Holistische Lichaamsgerichte Traumatherapie & Plantmedicijn
Mocht je een gesprek willen aanvragen, dan kan dat hier
Liefs,
Debbie
Transcriptie
[00:00:00.380]
Angelique Schrammeijer: Een bang konijntje dat in de koplampen keek van een naderende auto en dacht: Nou, rij maar tegen me aan, want die klap incasseer ik ook nog wel.
[00:00:22.340]
Debbie Bernasco: En dit is alweer podcast 139. Hey lieve luisteraars, Het is vandaag een mooie, stralende, zonnige dag. En ja, ik ben eigenlijk best wel blij, want ik kijk enorm uit naar deze podcast, want ik heb een gast in de studio: Angelique Schrammeijer. Welkom!
[00:00:43.700]
Angelique Schrammeijer: Dank je wel!
[00:00:44.900]
Debbie Bernasco: Heel erg leuk dat jij hier bent.
[00:00:47.580]
Angelique Schrammeijer: Zeker.
[00:00:48.740]
Debbie Bernasco: En we hebben van tevoren afgesproken dat we niet echt een tiktak interview gaan doen, hè? Van dat ik elke keer een vraag ga gaan stellen en dat jij die gaat beantwoorden. Tuurlijk ga ik je vragen stellen, maar we hebben ook van te voren afgesproken dat jij mij ook vragen kunt stellen en dat het gewoon ook een mooi gesprek wordt.
[00:01:11.620]
Angelique Schrammeijer: Zeker! Ja, heel veel zin in!
[00:01:12.620]
Debbie Bernasco: Ja. Nou, voordat ik ga vragen van wie je bent en wat je doet, wil ik jou eerst even vragen wat voor jou een Rijk Leven betekent.
[00:01:23.100]
Angelique Schrammeijer: Ja, een mooie vraag. Een Rijk Leven voor mij betekent dat je echt aanwezig bent in het moment. En dus ook kan genieten van de kleine dingen die er zijn en niet continu gejaagd bent en streven naar het volgende. Maar er echt zijn.
[00:01:38.980]
Debbie Bernasco: Ja mooi. En voor de luisteraars, die weten dat niet. Je hebt bij mij in een coachingstraject gezeten. Toen je bij mij kwam, voelde je dat je een rijk leven had?
[00:01:52.900]
Angelique Schrammeijer: Nee, toen ik bij jou startte en dat was vorig jaar, ik denk ergens in mei, toen had ik absoluut geen Rijk Leven. Ja, aan de buitenkant zeker. Voor een ander waarschijnlijk wel, maar voor mijzelf absoluut niet.
[00:02:08.040]
Debbie Bernasco: Ja, voordat we aan dat bange konijntje gaan beginnen. Ja, je lacht al hè? Heb ik even mijn Instagram erbij gepakt en wil ik even wat oplezen. En dat was ik heb dit deze post geschreven, eigenlijk nadat jij weg ging bij je eerste coaching. Ik ga het even oplezen voor de luisteraars. Oké?
[00:02:35.080]
Angelique Schrammeijer: Yes!
[00:02:36.600]
Debbie Bernasco: Gisteren zat ze tegenover me. Een vrouwelijke directeur. Succesvol, krachtig en toegewijd. Ze had alles wat van buiten als rijkdom wordt gezien. Een mooi huis, financiële vrijheid en nog altijd samen met haar jeugdliefde. Alles leek compleet En toch zat ze daar niet zomaar. We bespraken haar doelen. Ze zei dat ze wilde genieten en dat ze rust verlangde. Niet alleen na een prestatie, maar rust die van binnen voelbaar was. Ze gaf toe dat het haar zelden lukte om stil te vallen. Meestal voelde ze hooguit een half uur ontspanning. Daarna nam de onrust het weer over. De drang om te moeten doen en presteren was sterker dan zijzelf.
[00:03:31.600]
Debbie Bernasco: Ik keek naar haar ademhaling. Die zat hoog. Haar lichaam stond gespannen en alert. Met mijn getrainde blik en op haar karakterprofiel gericht, zag ik wat zij nog niet kon verwoorden. Het trauma leefde in haar borstgebied en keel. Precies daar waar het lichaam begint te voelen wat het hoofd nog niet begrijpt. Ik vroeg haar: Waar beweeg je eigenlijk van weg als je steeds maar doorgaat? Ze keek me verbaasd aan. Doe ik dat dan? vroeg ze en we pakten haar autobiografie erbij. Kort, feitelijk. Vooral het stuk over haar jeugd viel op door de afstand. Je jeugd lijkt haast perfect, zei ik. Ze glimlachte. Ja hoor, ik heb een goede jeugd gehad. Ik bleef stil. Voel je dat echt? vroeg ik. Of voel je vooral loyaliteit? Toen ik haar uitnodigde om iets over haar moeder te vertellen, begon haar lichaam direct te reageren. Ze wiebelde, werd onrustig en haar blik gleed weg. We ademden samen, langzaam en diep. Toen durfde ze te praten. Ze had een zeer onveilige jeugd gehad.
[00:04:52.380]
Debbie Bernasco: Weet je nog dat moment?
[00:04:54.380]
Angelique Schrammeijer: Het is wel alweer even bijzonder om te horen. Vooral na dit proces wat we inmiddels doorlopen zijn en en waar ik nu mag staan. Ja, toen ik bij jou kwam om daar maar te beginnen en even terug te pakken naar wat je net zei over dat dat bange konijntje. Ja, ik was eigenlijk volledig vastgelopen door iets wat gebeurd was op werk. En dat was eigenlijk voor het eerst dat ik het zelf niet kon fixen. En ik zit dan wel eens terug te denken aan hoe voelde ik mij? En ik praat graag in beelden. Dus ik voelde mij een bang konijntje dat in de koplampen keek van een naderende auto en dacht: nou rij maar tegen me aan, want die klap incasseer ik ook nog wel. Zo zat ik letterlijk, denk ik verstijfd, ja letterlijk ook hier op de bank.
[00:05:49.520]
Debbie Bernasco: Ja.
[00:05:51.720]
Angelique Schrammeijer: En het bijzondere ook is, van te voren vraag je natuurlijk om een autobiografie. En dat ik ook echt wel dacht en geloofde en dat ik had opgeschreven wat er daadwerkelijk aan de hand was. Ja, want ik wist eigenlijk ook gewoon niet meer.
[00:06:08.800]
Debbie Bernasco: Nee. En het hele bijzondere was je autobiografie was heel feitelijk. En ik vroeg nog aan jou hè, heb je een goeie jeugd gehad? En toen zei je Ja, ik heb wel een goeie jeugd gehad, alleen ik weet het allemaal niet meer zo precies.
[00:06:24.360]
Angelique Schrammeijer: Ja, dat is heel heel bijzonder eigenlijk als je daar dan over na gaat denken. Want ja, tuurlijk heb ik herinneringen aan gebeurtenissen in mijn jeugd. Maar ik had ook wel het idee van hè, ja, er zijn ook wel gaten. Dat ik dacht van ja, wat is er eigenlijk tussen die leeftijd en die leeftijd dan gebeurd? Los van een kerstfeest of Sinterklaas. Zeker dingen die je daarin wel kan herinneren. Of een vakantie. Maar ja, dat was wel echt wat het was voor mij.
[00:06:56.280]
Debbie Bernasco: Ja, en voor mij is dat altijd een signaal van dissociatie of dingen verdringen om niet meer bij de pijnlijke situaties, eigenlijk niet meer te voelen. Kijk, je kwam eigenlijk hè, dat je een conflict had, die situatie met een leidinggevende was het of een collega?
[00:07:19.840]
Angelique Schrammeijer: Ja, een leidinggevende.
[00:07:20.960]
Debbie Bernasco: Een conflict met een leidinggevende. En ik zag inderdaad aan jou dat je heel erg verstijfd was. En het enige wat ik kon denken was van: iedereen met wie je een conflict hebt, vertegenwoordigt altijd je vader of je moeder. En als ik nu even aan jou vraag en, dat weten mijn luisteraars natuurlijk niet, wie vertegenwoordigde jouw collega, je vader of je moeder?
[00:07:50.640]
Angelique Schrammeijer: Ja, dat was 100% mijn moeder.
[00:07:52.960]
Debbie Bernasco: Mmm.
[00:07:53.480]
Angelique Schrammeijer: Ja.
[00:07:54.000]
Debbie Bernasco: En hoe was jullie relatie?
[00:07:56.840]
Angelique Schrammeijer: Met mijn moeder?
[00:07:57.640]
Debbie Bernasco: Ja.
[00:07:59.160]
Angelique Schrammeijer: Ja, dat dat dat wisselde, als ik het dan zo kan omschrijven. Het was onvoorspelbaar, dus dat betekende voor mij dat het op het ene moment heel gezellig kon zijn met een kopje thee uit school, maar dat het gerust een half uur later helemaal mis kon zijn en dat er iets was gebeurd. Nou, ik kan nog niet eens concreet benoemen, maar dat ze dan bijvoorbeeld heel erg boos was geworden en ik dus zelf eigenlijk niet wist wat er nou gebeurde en wat ik daarin fout had gedaan. Want dat is wel wat je vaak denkt als kind. Wat heb ik dan fout gedaan? Waarom reageert ze zo? Dat was vooral toen ik jong was. Toen ik ouder werd, kwam het ook wel op een stukje jaloezie, zoals ik dan leuke dingen ging doen bijvoorbeeld dan, dan ging ik wel heel vaak met ruzie weg omdat het natuurlijk helemaal niet leuk was. Maar dat was wel wat er gebeurde.
[00:08:52.540]
Debbie Bernasco: Ja, en waarom was je moeder jaloers?
[00:08:56.260]
Angelique Schrammeijer: Ja, vooral denk ik omdat zij zelf het niet heeft kunnen beleven op die manier.
[00:09:03.100]
Debbie Bernasco: Ja, want we hebben het wel eens eerder over gehad. En ik vertel het ook wel eens aan mijn podcast. Dat iedere cliënt, dat ben ik ook wel eens geweest. Waar zij mee kampen. En wij hebben het er ook wel eens over gehad dat onze jeugd heel erg op elkaar lijkt. En ik zelf ook die onvoorspelbare moeder heb gehad. En ik weet nog wel, dan was ze inderdaad heel leuk, lief en warm en dan trok ze haar liefde terug. Of ze sprak niet meer tegen mij of ik kreeg opeens uit het niets straf. Dat het echt een shock effect had bij mij. Was dat bij jou ook zo?
[00:09:43.360]
Angelique Schrammeijer: Ja, dat was zeker ook zo. Ja, shockeffect absoluut. En later in de puberteit werd ik er ook wel eens boos om. Dan kwam er al, dan kwam er een stukje agressie op mijn kamer, wel alleen, naar boven. Maar dat wel, ja. Ik weet niet of jij dat, die onvoorspelbaarheid is natuurlijk behoorlijk beangstigend eigenlijk.
[00:10:06.720]
Debbie Bernasco: Ja, heel erg. Je bent continu alert hè? En dat je ook heel erg de omgeving waar je moeder is af scant. Ik weet nog wel, mijn moeder werkte dan. Als ik thuiskwam van bij vriendjes gespeeld te hebben, dan dacht ik altijd oké, hoe zou het nu zijn?
[00:10:26.680]
Angelique Schrammeijer: Ja, dat herken ik ook. Of als vriendjes en vriendinnetjes bij jou komen spelen. Ja, is ze dan wel de lieve of de rustige variant? Is ze kalm of kan er wat gebeuren?
[00:10:39.680]
Debbie Bernasco: En hoe ging jij daarmee om?
[00:10:42.280]
Angelique Schrammeijer: Ja, ik denk ook wel heel erg aanpassen. Dus ik was wel echt een braaf meisje. Ja, ik deed wel stoute dingen, maar dat was dan met te laat komen. En dat je je horloge tien minuutjes terugdraaide bijvoorbeeld. Dat was dan al heel ondeugend. Maar vooral rustig zijn, braaf, niet tot last zijn omdat ik ergens ook wel voelde – dat is net een stukje loyaliteit wat je zegt misschien – maar ook wel voelde dat het voor haar ook niet makkelijk was, dat het wel iets zwaars was. Waardoor ik dacht van nou, daar val ik haar maar niet mee lastig bijvoorbeeld.
[00:11:19.720]
Debbie Bernasco: Ja, en dan ga je als kind al heel erg aanpassen. En had je ook zoiets van dat je veel voor je moeder deed om de sfeer goed te houden?
[00:11:29.600]
Angelique Schrammeijer: Ja, nou niet in de zin als in helpen bijvoorbeeld. Dat deed ik volgens mij niet echt op die manier, maar wel gewoon een beetje jezelf kleiner maken. Ik was vaak op of buiten of op mijn kamer. Lezen, muziek luisteren, tekenen.
[00:11:49.660]
Debbie Bernasco: En niet tot last zijn.
[00:11:50.700]
Angelique Schrammeijer: Niet tot last zijn. Dus dan, ja, dan maar beter als een soort schim door het huis gaan en wachten tot zij bijvoorbeeld zou zeggen: Hey, heb je zin in een spelletje of zo. Dat je het dan wel doet, maar niet zomaar zelf.
[00:12:05.260]
Debbie Bernasco: Dus eigenlijk in de gezinsdynamiek de onzichtbare willen zijn, zodat ze je eigenlijk niet kan zien zodat het onvoorspelbare uitblijft.
[00:12:17.260]
Angelique Schrammeijer: Ja, precies. Ja, zo was het wel, ja.
[00:12:20.380]
Debbie Bernasco: Maar je vertelde me ook dat je een zusje had en dat je zo de sfeer thuis voelde dat het niet helemaal gezond was. Dat je heel erg je zusje wilde beschermen.
[00:12:32.260]
Angelique Schrammeijer: Ja. Mijn zusje is zeven jaar later geboren. Dus ik was natuurlijk toen al zeven. Dan ben je best groot. Groep drie, voel je jezelf natuurlijk groot. En mijn zus had ook geen goede start bij de geboorte gehad. Daar was ook sprake van mogelijke wiegendood waar ze dan van is gered. Dus we hadden eigenlijk allemaal wel zoiets van oh, we moeten mijn zus beschermen, mijn vader en mijn moeder, maar ik zelf ook. Maar als ik voelde dat er spanning was en dat zou dan richting haar gaan, dan dan sprong ik er wel tussen. Dus vaak met woorden dan natuurlijk. Maar dat dacht ik wel. Maar dan ging ik van het onzichtbare een beetje naar de stoute kant. Want dan dacht ik: nou word dan maar boos op mij.
[00:13:22.400]
Debbie Bernasco: Ja, dus je voelde je heel erg verantwoordelijk?
[00:13:24.640]
Angelique Schrammeijer: Ja. Ja
[00:13:27.360]
Debbie Bernasco: Eigenlijk zorgde je dan ook wel op jouw manier voor haar.
[00:13:30.880]
Angelique Schrammeijer: Ja, op die manier zeker. Ja.
[00:13:33.160]
Debbie Bernasco: En was dat voor de harmonie te bewaren?
[00:13:36.160]
Angelique Schrammeijer: Ja, en ook om haar het verdriet te besparen. Want ik dacht: ik kan het wel aan.
[00:13:43.880]
Debbie Bernasco: Best wel een grote last hè, voor een meisje van zeven.
[00:13:47.320]
Angelique Schrammeijer: Ja, dat is een enorme last die je pas veel later in je leven beseft.
[00:13:53.960]
Debbie Bernasco: Ja. En wanneer heb je het eigenlijk beseft dat je die last zó droeg?
[00:14:00.760]
Angelique Schrammeijer: Het voelde het nooit echt als last. Ik was me natuurlijk wel bewust gedurende het leven van ja, dat was eigenlijk niet heel erg gezond wat er gebeurde. En ik kreeg vrij jong een verkering en inmiddels mijn man.
[00:14:17.560]
Debbie Bernasco: Getrouwd met je jeugdliefde?
[00:14:19.000]
Angelique Schrammeijer: Ja, ja, absoluut. Ik was veertien, bijna vijftien, toen ik hem leerde kennen. Dan ga zie je ook een ander gezinsleven. Dan zie je ook dat er verschillen zijn. Want dat weet je eigenlijk ook van eerder niet. Want je denkt dat het overal zo gaat. Of zo. Of sommige dingen denk je misschien, dat is misschien een beetje gek, maar je bent er niet echt van bewust. En dan kom je daar in een ander gezinsleven terecht. Waar natuurlijk ook heus wel dingen zijn, maar wel anders was. Toen dacht ik oh wacht. En ik denk ook ergens onbewust kwam er toen van mij wel erin geslopen van: oké, ja, hoe, hoe kom ik hier weg eigenlijk? Toen dacht ik van: ja, maar ik wil dit niet meer en hoe kom ik hier uit.
[00:15:06.020]
Debbie Bernasco: Wanneer besefte je dat je echt heel veel droeg? Want je zei ja, in eerste instantie merkte ik dat niet op.
[00:15:14.260]
Angelique Schrammeijer: Heel eerlijk, dat is een jaar geleden. Oh echt, dan beseffen wat je draagt. En dat het dus eigenlijk allemaal stapelt. Ik ben nu 46, vorig jaar dus 45. Toen dacht ik ja, dat dat dragen is wel heel veel geweest.
[00:15:33.470]
Debbie Bernasco: Hoe kwam je daarachter?
[00:15:36.590]
Angelique Schrammeijer: Door eigenlijk helemaal vast te lopen. Dus dat bange konijntje te zijn. Maar uiteindelijk ook mijn lichaam die op dat moment eigenlijk na een paar maanden, of we waren net twee, drie maanden onderweg die nog zó’n signaal gaf dat ik dacht van. Want ook als je hier start voor mijzelf. Kijk, ik dacht ja, dat stukje waar ik tegenaan loop in dat conflict, ja, dat kom ik hier, dat fix jij.
[00:16:07.790]
Debbie Bernasco: Oh, fix ik?
[00:16:10.870]
Debbie Bernasco: Hee lieve luisteraars, dat denken mensen met prestatiedrang heel erg. De ander gaat het fixen.
[00:16:16.030]
Angelique Schrammeijer: Ja, dat is wel, ja toch? Ja, dus dat had ik wel. En natuurlijk ga je zelf aan de aan de slag en gebeurt er heel veel. Maar op dat moment. Eigenlijk was het na de vakantie en zat ik weer in de auto, in de file naar Amsterdam of nee, eigenlijk terug naar huis. En was ik weer te laat voor een afspraak die ik thuis had met mijn man en dochter, want ze zouden weg gaan, en ik hoorde mezelf zeggen: weer te laat en kreeg ik er zo veel stress van. En toen dacht ik ja, eigenlijk is me wat is gebeurd, het hele leven, al die jaren wat ik heb meegemaakt, dat stapelen, dat was wel echt genoeg toen.
[00:16:54.930]
Debbie Bernasco: Toen besefte je dat je heel veel droeg.
[00:16:56.810]
Angelique Schrammeijer: Ja, en hoe zwaar dat ook was. En dat ik dacht ja, maar het moet ook veranderen. Want ik heb altijd gedacht: ik ben sterk, ik kan het aan. En dit overkomt me.
[00:17:06.130]
Debbie Bernasco: Een mooie conditionering hè?
[00:17:07.810]
Angelique Schrammeijer: Ja, dat is absoluut waar. Dus ja, wat je aandacht geeft groeit. Heb ik ook al vrij snel geleerd, dus ik dacht ja, maar als ik dan mezelf niet zie als slachtoffer, maar als iemand die dat kan dragen omdat ze sterk is, dan gaat dat. Dan kan ik dat. Maar het leven, het leven gebeurt, overkomt je. En eigenlijk dacht ik voor mij. Mijn vader is dit jaar negen jaar geleden overleden. Ik dacht eigenlijk voor mij is dat een moment, meer kan ik niet dragen. Dit moet nou het één na ergste zijn wat me kan overkomen. Ik heb natuurlijk wel gezien. Maar dat kon ik ook dragen, want ik ging daarin ook gewoon door. En dat lukte ook. Dus ik ging me eigenlijk steeds sterker voelen.
[00:17:53.190]
Debbie Bernasco: Ja, en dat is wat die conditionering doet en waar je voor kiest. Ik ga ervoor vechten. Het lukt mij wel. En wat eigenlijk van een beslissing, een kindsbesluit die je neemt eigenlijk al bij je zusje, want zij heeft het zwaar hè? Wiegendood. Ik ga me helemaal aanpassen zodat mijn ouders geen last hebben. Maar ik pas me ook zo aan dat ik ertussen door beweeg. Dat ik de last van mijn zusje draag. Want daar gaat het natuurlijk ook over. Want ik kan dit. Een meisje van zeven hè, van: ik kan dit en daar komt het dragen en dan ga je stapelen. Want dan is mijn vraag ook. Ik heb toen ook tegen jou gezegd: het is een hele grote verantwoordelijkheid voor een meisje van zeven om zo’n beslissing te maken, om zo voor je zusje te willen zorgen. En ook niet alleen omdat ze misschien op dat moment zo teer was, maar dat je niet wilde dat zij daar aan onderdoor zou gaan in het gezin met veel geweld ook, heb ik begrepen. En ja, dat dat jij het oppakte. Ja, dat jij het oppakte voor haar. Ik red jou wel. Ik kan het. Ik ben sterk. Dus je gaat ook, want het is een conditionering, een overlevingsstijl. Dat is eigenlijk de wortel van het begin om alles te dragen en te denken: ik ben sterk, ik kan hiervoor gaan en het wordt steeds meer. En je grenzen worden ook steeds meer verlegd. Maar had je dat ook bij het werk waar je toen werkte als directeur? Had je dat toen ook, dat je alles wilde dragen?
[00:19:51.630]
Angelique Schrammeijer: Ja, absoluut. Absoluut. Nou ben ik in de zorg werkzaam geweest, moet ik inmiddels zeggen. Maar die verantwoordelijkheid, ja, verschil willen maken in kwaliteit van leven, van in dit geval patiënten. En het begon eigenlijk met een project wat niet in één keer goed was opgeleverd. Ja, dat gebeurt in een werkend leven. Maar voor mij was dat heel erg moeilijk, want daardoor konden we patiënten niet goed helpen. Ze zijn allemaal geholpen, maar niet goed genoeg helpen, wat dan voor mijn lat is, wat ik belangrijk vind. En dat is één. En dan ging ik heel hard werken om dat te fixen.
[00:20:34.730]
Debbie Bernasco: Had je het gevoel dat je faalde?
[00:20:36.250]
Angelique Schrammeijer: Ja, ik had zeker het gevoel dat ik faalde en ook het gevoel dat ik het zelf wilde oplossen. En wat ik ging doen was harder werken. Maar daar werd het natuurlijk niet beter van. Want inmiddels ja, iets wat klein is, wat je zelf kan fixen en toen ook, nou ja, als meisje van zeven. Je kan het niet zelf fixen, maar dat denk je nog. Dus het is tastbaar, misschien tot iets groots op werk waar we het over honderden patiënten hebben per week, maar ik ook een team heb met wie ik dat kan doen. En ik dacht wel, ik voelde me dus ook verantwoordelijk. Ik dacht ja, ook voor hun is dit zwaar, dus ik ga hun ook beschermen. Ik ga het voor hun ook oplossen. Je hebt mijn verantwoording, Ik neem hem wel op mijn schouder. Dus dat is wat ik deed. En dan kom je ook. Ja, tuurlijk logisch in een organisatie waar ook prestatie belangrijk is. Ja, je hebt iets niet goed opgeleverd. Dat kost geld.
[00:21:30.410]
Angelique Schrammeijer: Je komt in een politiek iets eigenlijk.
[00:21:32.890]
Debbie Bernasco: Wat ik hoor is dragen, beschermen, verantwoordelijkheid.
[00:21:38.450]
Angelique Schrammeijer: Ja. Ja.
[00:21:39.650]
Debbie Bernasco: Zijn dit echt ook de drie woorden altijd geweest?
[00:21:42.850]
Angelique Schrammeijer: Ja, dat is echt de rode draad voor mij.
[00:21:47.610]
Debbie Bernasco: Als we even kijken naar een rijk leven en rijkdom op alle vlakken van je leven. Waar ontbrak het?
[00:21:53.850]
Angelique Schrammeijer: Ik heb mezelf nog altijd klein. Zelfliefde was voor mij heel erg moeilijk. Voor mij is mijn identiteit altijd geweest: dragen verantwoording, maar ook groei, succesvol zijn, sterk zijn.
[00:22:08.090]
Debbie Bernasco: Vooral sterk zijn. En wat je vaak ziet bij mensen die succesvol zijn,die dragen en die er helemaal voor gaan en prestatiedrang hebben. Ja, mag het dan ook over jou gaan?
[00:22:22.470]
Angelique Schrammeijer: Ja.
[00:22:23.430]
Debbie Bernasco: En mocht het in die tijd.
[00:22:26.230]
Angelique Schrammeijer: Nee, duidelijk niet. Maar zo koppelde ik dat niet echt he? Mag het over mij gaan? Want ik dacht als iedereen om mij heen het goed heeft, dan ben ik toch ook gewoon gelukkig?
[00:22:37.910]
Debbie Bernasco: Oh ja.
[00:22:38.670]
Angelique Schrammeijer: Dus.
[00:22:39.350]
Debbie Bernasco: Dus weer de ander. Dus van je zusje. En dan wordt het elke keer iemand anders, waarvan je iets hebt van ja, als zij maar gelukkig zijn, dan word ik dat ook.
[00:22:51.190]
Angelique Schrammeijer: Ja ja, absoluut. Eerst voor de ander zorgen, zorgen dat het allemaal goed is. En dan, dan ben ik daar ook blij mee.
[00:22:59.390]
Debbie Bernasco: Ja, maar als we even naar een rijk leven kijken, dan hebben we het ook over liefde, geluk en gezondheid. Want een van je overlevingsstijlen is prestatiedrang. Dat was. Jij had zo’n enorme prestatiedrang en ik zeg altijd als je prestatiedrang hebt, dan gaat het eigenlijk over regulatie van je zenuwstelsel. Je probeert alles eigenlijk te reguleren. Ik zei ook al, je bewoog van dingen weg, van de innerlijke pijn. Rust is dan heel erg moeilijk voor iemand. Maar je vertelde mij ook dat je best wel ziek was en dat je dat compleet negeerde. En dat je maar door bleef gaan vanuit de drang om te presteren.
[00:23:48.510]
Angelique Schrammeijer: Ja, dat was ook wel ergens super confronterend, want naarmate je ouder wordt weet je natuurlijk hoe belangrijk gezondheid is. En eigenlijk heb ik het, heeft mijn lichaam heel veel signalen gegeven en heb ik het genegeerd. Het gaat echt heel ver terug, maar bijvoorbeeld al voor mijn trouwen dat ik, en dat was in 2007, een blindedarmontsteking kreeg dat uiteindelijk gesprongen is. Dat ik eigenlijk ’s nachts kantje boord heb gelegen en dat de chirurg zei ja, eigenlijk wisten ze het niet. Ik zal je gekker vertellen. Ik ben natuurlijk met mijn jeugdliefde. En er kwam daar een arts en die vroeg of ik chlamydia had. Kon ik toch even vertellen. Nou, daar was ik natuurlijk helemaal van in shock. Nee natuurlijk niet. En uiteindelijk ja, het ging echt heel slecht dat mijn man de arts wel echt heeft gezegd van nou, als mijn vrouw wat gebeurt, dan blijf ik je elke dag achterna zitten omdat jij haar niet hebt geholpen. Toen zeiden ze Oh, nou dan doen we toch maar een kijkoperatie. Eigenlijk die impact heeft daarna door gesleept.
[00:24:55.650]
Angelique Schrammeijer: Zwanger worden was moeilijk. Uiteindelijk werd ik zwanger, wilden we na een paar jaar een tweede kindje. Toen bleek ik een schildklier afwijking te hebben. Ziekte van Graves. Auto immuunziekte. Toen heb ik ook heel slecht gelegen omdat ik niet tegen de medicijnen kon en de neuroloog uiteindelijk zei joh, ik weet het ook niet meer, stop er maar mee, we zien wel wat er gebeurt. Toen ben ik wel zelf aan de slag gegaan, want dat is ook weer een prestatie, want dan dacht ik oh, maar dit fiks ik wel, dan doe ik het zelf wel en dan zal ik die wetenschap ook eens wat laten zien. Dus opvoeding leek te bewegen. Ging eigenlijk goed, dacht ik zelf. Uiteindelijk kwam het ook weer terug en ook een paar jaar geleden met mijn baarmoeder. En ja, nu blijkt heb ik vorig jaar een ingreep gehad die is mislukt. Eigenlijk zou het weggehaald moeten worden, maar de ingreep of die in 2007, die buikvliesontsteking, die blijkt nu dus gewoon nog impact te hebben. En zeer waarschijnlijk zit mijn hele buik vol verklevingen, waardoor zelfs een operatie een risico is.
[00:25:57.150]
Angelique Schrammeijer: En eigenlijk, ik benoem het ook zo omdat dat voor mezelf terugkijken is van ja, vanaf waar ben ik eigenlijk niet naar mijzelf gaan luisteren. Maar voor mij ook dat, mijn conditionering is sterk zijn, doorgaan, wat je aandacht geeft groeit. Dus als ik gewoon zeg ik ben sterk, gezond, fit en…
[00:26:19.590]
Debbie Bernasco: Maar je lichaam liegt nooit, hè?
[00:26:21.430]
Angelique Schrammeijer: Nee, maar dat is moeilijk, want vaak leer je dat in leiderschapsprogramma’s, in trainingen die ik heb gevolgd. Ook bijvoorbeeld Tony Robbins, heb ik ook gedaan. Je kan natuurlijk je brein zo programmeren, zeker. Maar wat ik er niet heb geleerd is dat er signalen zijn van je lichaam waar je dus echt wel naar moet luisteren.
[00:26:44.630]
Debbie Bernasco: En die ziektes die jij opnoemt komt door toxische stress vanuit de kindertijd.
[00:26:52.270]
Angelique Schrammeijer: Ja.
[00:26:53.270]
Debbie Bernasco: En dat ligt opgeslagen in je lichaam en een externe factor, en dat kan zijn stress, weer stress of een scheiding, of het moeilijk hebben op je werk, die triggert eigenlijk de oerbron van het trauma eigenlijk aan.
[00:27:10.110]
Angelique Schrammeijer: Ja, ja, dat is super mooi dat je dat zegt. Tegelijkertijd natuurlijk ook voor mijzelf was dat niet te herkennen. Snapte ik dan niet. Want één, ik had heel veel herinneringen niet uit mijn jeugd, dus was het 100% slecht? Wist ik niet meer helemaal zeker. En elke keer lukte het wel weer om te herstellen, door te gaan en weer naar het volgende te gaan.
[00:27:34.030]
Debbie Bernasco: Ja, zo slim is het lichaam ook hè?
[00:27:35.950]
Angelique Schrammeijer: Ja, ja.
[00:27:36.990]
Debbie Bernasco: Dus je negeert de signalen. Maar je hebt zo die drive hè, die prestatiedrang. Je moet. Dat je lichaam ook weer zo intelligent is om vanuit het valse vuur. En daar heb ik het hier ook vaker over gehad. Dat is eigenlijk vanuit een hele diepe wilskracht. Het is eigenlijk helemaal niet meer dat je de energie hebt. Maar jouw mind, omdat je op wilskracht zit. Je wilt, je moet. Je zorgt ervoor dan dat je eigenlijk valse energie krijgt, maar eigenlijk nog verder in de min raakt qua energiebalans.
[00:28:16.210]
Angelique Schrammeijer: Ja ja, heel bijzonder. Ja, want dat is wel wat er 100% is gebeurd.
[00:28:22.210]
Debbie Bernasco: We hebben het net hè, over je moeder gehad. Onvoorspelbaar. Maar er was ook een vader.
[00:28:27.570]
Angelique Schrammeijer: Ja.
[00:28:28.210]
Debbie Bernasco: Vertel eens, hoe was die relatie?
[00:28:30.930]
Angelique Schrammeijer: Ja, een beetje wel vergelijkbaar hè? Een stukje onvoorspelbaarheid daarin, maar ook heel erg gevoelig voor de voor de situatie of de spanning die er thuis was. Ik kreeg vroeger wel eens een klap. Zo had ik dat dan ook even in mijn herinnering. Door het traject wat ik vorig jaar ben gestart, heb ik natuurlijk ook weer gesprekken gehad. En mijn man is er natuurlijk al heel vroeg bij geweest, maar die vertelde ook verhalen dat het ook nog gebeurde, terwijl hij er al was. Dat we met elkaar aan tafel zaten te eten. Met mijn vriendje erbij, was ik zestien jaar, denk ik. Er woorden ontstonden, vaak uit het niets. Want het gaat dan kan gaan over een gehaktbal die links ligt van de andijvie. Ja, en dat er dan wel gewoon nog een klap werd uitgedeeld.
[00:29:24.630]
Debbie Bernasco: En ging dat over onmacht? Ging dat over, jij hebt even over heel simpel over die ene gehaktbal die dan op links lag. Maar was het dan omdat er geen harmonie was bij hem? Of werd hij door iets anders gedreven, door je moeder?
[00:29:43.030]
Angelique Schrammeijer: Ja dat, dat is wel wat mijn gevoel er bij zegt. Dus het voelde wel als een soort onmacht, frustratie. Waarom gebeurt dit nu? En ook niet weten hoe dan anders op te lossen?
[00:29:58.350]
Debbie Bernasco: En dat is ook hè, met die generatie van toen, onze ouders. Want die zochten natuurlijk ook geen hulp. Die kregen ook niet mee hoe je met zulke dingen natuurlijk om moest gaan.
[00:30:13.450]
Angelique Schrammeijer: Absoluut.
[00:30:14.050]
Debbie Bernasco: Mensen in mijn traject, het ontbreekt ze op alle deelgebieden aan een Rijk Leven of op een paar deelgebieden. Ondernemers of CEO’s of particulieren zitten in mijn traject. Ik weet nog inderdaad het bange vogeltje wat tegenover me zat, adem heel erg hoog, een beetje lichtelijk trillen. Wat deed het met jou toen je er eigenlijk achter kwam, toen ik jou naar die diepte meenam? Want opeens zei je, ik weet nog dat we hier stonden, in deze kamer. Ja, ik wijs even, maar jullie zien het natuurlijk niet. En dat je zo vaak tegen mij zei: ja, maar ik heb geen herinneringen. En opeens, ik bracht je naar de diepte en toen zei je: Oh, ik krijg allemaal herinneringen. Ik snap nu hoe het is en hoe het allemaal was. Hoe was dat moment voor jou?
[00:31:10.330]
Angelique Schrammeijer: Ja, ik zei ook letterlijk: Ja, nu weet ik het. Nu weet ik het weer. We hadden een oefening gedaan. Overigens hadden we plantmedicijn gedaan. Voor mij echt een enorm hulpmiddel om mijn beschermingsdelen wat te laten zakken.
[00:31:25.770]
Debbie Bernasco: Ja even he lieve mensen. Even voor de nieuwe luisteraars. Ik gebruik geen tripmedicijn, heb ik helemaal niets mee. Dit is een plantmedicijn die alleen je beschermlaag ten ruste leggen, zodat je echt naar de wortel van het trauma toe kunt.
[00:31:41.930]
Angelique Schrammeijer: Absoluut. Dus je bent er gewoon helemaal bij. Het is inderdaad dat, dat wegdeel of dat freeze-deel wat zachter wordt. Ja, dus dat is heel fijn, want ik denk ook mensen met prestatiedruk verliezen niet graag de controle. Dus dat is wel goed. En we deden een oefening waarin we kussens gingen stapelen. In het voordoen wat je moest dragen of laten voelen wat …
[00:32:06.170]
Debbie Bernasco: …Je allemaal droeg. Ja, ik ga het even uitleggen. We hebben hier grote kussens en toen zei ik: Nou Angelique, besef je wel wat je allemaal draagt? En daar hebben we het ook tijdens de les, want jij zit ook in mijn opleiding. Ik zeg altijd: laat de cliënt voelen hoe het werkelijk is. Dus ik heb hier allemaal stapels met kussens en ik legde een kussen in jouw handen. Ja, en nog één en nog één. En toen werd het een hele stapel. En toen?
[00:32:38.410]
Angelique Schrammeijer: Ja, toen hield ik het natuurlijk niet meer. Ik kon het niet meer dragen. Letterlijk niet. Ik denk dat dat echt zo’n belangrijk verschil is. Letterlijk niet. En toen gooide ik het wel weg of liet ik het vallen. En toen zei ik volgens mij ja, ik weet het, ik mag niet zwak zijn, want een gewond dier wordt opgegeten. En dat vond ik ook eigenlijk een hele heftige zin. Dacht ik. Pfff. Zwaar, diep. En toen zag ik wel dat gewonde dier, dat gewonde kind. En toen kwamen die herinneringen van die ruzies en in één keer veranderende situaties eigenlijk. Want dat was wel wat ik had weggestopt. Ja, logisch.
[00:33:22.290]
Debbie Bernasco: Om te overleven.
[00:33:23.250]
Angelique Schrammeijer: Ja, om letterlijk te overleven. En toen kwam dat in één keer terug. Ja, maar gewoon wel rustig. Wat ik wel heel daarin fijn vind is, het overvalt je niet. Het zijn herinneringen die terugkomen, maar het gaf mij eigenlijk rust. Ja, want toen dacht ik oh.
[00:33:43.890]
Debbie Bernasco: Dat brak echt iets open.
[00:33:45.250]
Angelique Schrammeijer: Ja, en nu begrijp ik het. Ja, en ook later. Dus ik begreep waarom ik altijd doorging. Ik begreep waarom ik mijn lichaam, die natuurlijk al die signalen heeft gegeven, heb genegeerd. En dat was echt een doorbraak moment. Ja, vanaf toen veranderde heel veel.
[00:34:03.590]
Debbie Bernasco: Ja, het is vaak met mensen met prestatiedrang. Ik had vroeger ook prestatiedrang. Je weet eigenlijk niet…Het is een kindsbesluit, hè. Ik doe het wel, ik ga dit doen en ik zal iedereen laten zien dat ik het kan. Ja, tenminste, dat was voor mij heel erg. En ik ging heel erg die prestatie, die prestatie. En ik zat alleen maar te kijken ook weer naar het volgende, want dat hield me op de been.
[00:34:30.190]
Angelique Schrammeijer: Ja, en ik weet niet hoe dat voor jou ook is Debbie. Of is geweest. Ja, het is het dan ook niet. Ja, hoe erg is dat hè, dat je gewoon eigenlijk prestatie/ groeit. Ja, ik was ook wel trots op mezelf als ik weer wat had bereikt.
[00:34:44.630]
Debbie Bernasco: Ja, had ik. Alleen bij mij kwam er wel het moment dat ik besefte: Ik kan niet stilzitten. Het heet ook niet voor niets hé, prestatiedrang. En ik had continu de drang. Dan had ik dit gedaan en dan ik had was het nog niet eens één minuut klaar daarmee. En dan dacht ik oh ja, ik nu wil ik dit en nu wil ik dat. En op een gegeven moment, en dat stapelde zich steeds maar op en mensen zeiden altijd tegen mij: Wat heb jij veel energie. Ja, ik weet ook niet hoe die vitaliteit, waar dat allemaal vandaan komt. En dan zei ik altijd tegen mensen: Ja, mijn moeder is ook heel vitaal. Maar net zoals jij: valse energie, dat je heel erg op wilskracht werkt. En dat is omdat je vooruit gedreven wordt. Je wordt eigenlijk door je onverwerkte trauma’s vooruit gedreven. Dus je beweegt weg van iets. Ja, en dan? Bij mij was het dat mijn zus van de één op de andere dag overleed.
[00:35:48.030]
Debbie Bernasco: Ja. En ik weet nog heel erg goed dat zij heel vaak met mij wilde praten over onze jeugd en dat ik zei: Ja, maar we hebben toch een hele goeie jeugd gehad? En toen zei ze: Maar snap je niet wat er allemaal is gebeurd in onze jeugd? En toen zei ik Nou, ik snap helemaal niet waar je het over hebt, want ik had ook – net zoals jij – niet die herinneringen. En wat vaak dan gebeurt is hè, als je zo wegbeweegt, dat er altijd iets gebeurt, die ene wake up call. Ja, bij jou eigenlijk, je werk.
[00:36:23.390]
Angelique Schrammeijer: Ja.
[00:36:24.070]
Debbie Bernasco: Maar laten we het eens even hebben over. Je zat in mijn traject. Je begon als een bang vogeltje. Hoe ben je dat proces ingegaan? En wat maakte die ommekeer, want je hebt ook je baan aan de wilgen gehangen?
[00:36:40.550]
Angelique Schrammeijer: Ja. Op je eerste vraag, hoe ben ik dat project ingegaan? Wel een beetje van nou, hier kom ik. Dit stukje wordt gefixt. Ik wist wel, ik realiseerde me wel ja, we moeten wel dieper gaan dan dat ik altijd al ooit heb gedaan. Dus met zelfontwikkeling en persoonlijke ontwikkeling echt wel heel wat jaren bezig, maar nooit echt onder die top van die ijsberg, om maar zo te zeggen. Dus dat voelde ik ook wel. Stond ik wel voor open. Als je echt wil dat het verandert, dan moet je ook wel all-in gaan, Angelique.
[00:37:10.930]
Debbie Bernasco: Maar je bent bij mij wel helemaal all-in gegaan.
[00:37:14.450]
Angelique Schrammeijer: Ja, absoluut. Absoluut. Ja, dat wilde ik ook echt heel graag. Want ik dacht ja, er moet wat veranderen Angelique. Want zo houd je het niet vol. Sterker nog, je lichaam zegt gewoon nee, het is op, het is genoeg. Ik besefte me wel heel erg van ja, als ik zo doorga dan dan lig ik dadelijk ergens op op de stoep met een hartaanval. En dan, dan stopt het gewoon. Want het was wel echt zo erg. Dus ja, ik wilde het heel graag. En toen ik me er aan over kon geven,toen heb ik ook gewoon heel veel vertrouwen in het proces gelegd van ja, dit is goed, dit is wat je te doen hebt. Het is nu tijd voor mijzelf en om te ontdekken wie ik dan ben.
[00:38:12.610]
Angelique Schrammeijer: Ja.
[00:38:13.450]
Debbie Bernasco: En hoe ervaarde je het eigenlijk dat je in de rust kwam?
[00:38:18.570]
Angelique Schrammeijer: Ja, Overgave aan die rust. Ja, ook dat is echt gewoon heel erg moeilijk geweest. Dus waarvan mensen misschien denken oh lekker, weet je wel, ontspannende oefeningen, dacht ik. Oh ja, nu voel ik die hand links, nu voel ik die hand rechts. Wat ga je nu doen? Oh, nu ga je rondjes draaien. Wat zal dan straks het volgende zijn? Zo ging mijn hoofd. Zo werkt het.
[00:38:40.050]
Debbie Bernasco: Ja, maar je zat in het begin ook heel erg in je hoofd. Heel alert van wat gaat er gebeuren? Wat is de volgende stap? Heel erg controle. Ja. En even voor de luisteraars: iedereen die controle heeft, wilt het systeem veilig houden. Want ja, je moet in control zijn, want je weet niet wat er gaat gebeuren. En dat gaat weer helemaal terug naar de moeder die zo onvoorspelbaar was.
[00:39:09.490]
Angelique Schrammeijer: Dat is het ja, maar dat weet je niet als je natuurlijk begint. Tenminste, ik had echt, echt geen idee. Op een gegeven moment voel je het verschil. Dus daar hebben wij inderdaad de oefening gedaan. En dan zeg je nou even rustig aan en ga maar staan. En dan vraag je nou, hoe voel je je? Of wat voel je? Ja, dat ik zei zwaartekracht. Ik voel gewoon nu dat ik op mijn voeten sta.
[00:39:35.610]
Debbie Bernasco: Ja, en dat is voor mij een teken. Iemand is in het lichaam, die zweeft er niet meer uit. Baan aan de wilgen gehangen, hoe voelde dat? Ja, je zei net wel: het gaf me rust.
[00:39:50.590]
Angelique Schrammeijer: Ja.
[00:39:51.150]
Debbie Bernasco: Maar het gaat ook over identiteit.
[00:39:53.150]
Angelique Schrammeijer: Ja, kijk, toen was ik.. Je hebt dan nog opzegtermijn. Logisch, in mijn positie duurt die dan ook wat langer. Dus uiteindelijk 1 december officieel. Ik denk dat dat de moeilijkste maand was van mijn, nou ja niet mijn, mijn leven is misschien zwaar, maar het was een hele moeilijke maand. Ik denk dat ik echt door een afkickproces moest gaan. Ik was natuurlijk verslaafd aan die identiteit en voor mij was dat mijn werk en het succes wat daarbij hoorde. En met mensen bezig zijn. En ja.
[00:40:25.710]
Debbie Bernasco: En hard werken is niks anders dan werken. Of workaholic is niks anders dan alcoholic hè?
[00:40:31.910]
Angelique Schrammeijer: Ja, ja, ja, absoluut. Dat realiseerde ik me eigenlijk ook toen al ik erin zat. Het was echt. Ja, ja, het is echt afkicken. Want je hebt geen idee.
[00:40:44.270]
Debbie Bernasco: Ontwenningsverschijnselen.
[00:40:45.590]
Angelique Schrammeijer: Ja, precies. Ja, nu voel ik wel ontspanning en blijdschap en emoties. Ik denk dat is ook gek. Want nu ik erover nadenk. Ik was natuurlijk ook wel afgestompt. Stomp je af op een bepaalde manier voor emoties. En ik voelde ineens weer van alles. Maar ik ging ook weer dromen, heel erg. Mijn dromen wist ik ook niet meer. En overdag blijdschap of verdriet of boosheid, ook dat voelde ik ineens weer door mijn lichaam gaan. En dat was eigenlijk gewoon wel een heel lekker gevoel.
[00:41:21.790]
Debbie Bernasco: Ja mooi.
[00:41:22.510]
Angelique Schrammeijer: Ja. Die blijdschap ervaren, dus die vlinders. Je voelt je gewoon blij bent dat je denkt: oh lekker, wat is dit geweldig! Ja, dat, dat heb ik nu.
[00:41:33.710]
Debbie Bernasco: Hee, prestatiedrang hè. Hoe voelde dat voor jou? Voelde je echt een drang? Net zoals mensen bijvoorbeeld, mensen die drinken dat ze de drang voelden om altijd maar dat wijntje te moeten nemen.
[00:41:51.670]
Angelique Schrammeijer: Ja. Ja. En ik denk mensen met prestatiedrang zouden dat ook nog eens allebei heel goed kunnen doen. Want dat heb ik bijvoorbeeld ook, want je moet natuurlijk ergens je rust hebben. Dus dan dacht ik oh, het is weekend, nu mag ik weer wijn drinken bijvoorbeeld. Maar ja. Nee. Prestatiedrang? Absoluut. Altijd doorgaan. Altijd naar het volgende. En denken dat daar je geluk in zit. Dus dan heb je het gehaald. Dan voel je je ook even gelukkig. Maar dan, dan ga je weer door naar het volgende. Want het is de kick van alcohol.
[00:42:24.550]
Debbie Bernasco: De dopamine hè?
[00:42:25.390]
Angelique Schrammeijer: Ja precies, die voel je als je iets haalt. En ja, net als met een alcoholverslaafde. Ja, je hebt het volgende weer nodig om weer dat gevoel te krijgen, die dopamine dus. Ja, absoluut.
[00:42:37.650]
Debbie Bernasco: Functie aan de wilgen gehangen. Ja, en toen in mijn opleiding gestapt?
[00:42:45.970]
Angelique Schrammeijer: Jazeker. Ja, ook daarin heb ik wel. Nou, dat heb ik volgens mij net weer gezegd van: niet gelijk ja zeggen, want het had natuurlijk ook heel erg goed een prestatiedrang van mij kunnen zijn. Is dit dan wat ik wil gaan doen? Dus ja, wel even de tijd genomen van nou rustig, ademhalen, wil ik dit echt? En toen dacht ik: Ja, dit wil ik wel echt. Ja ja en zo ben ik er wel ingestapt ja. Zijn we in januari gestart. Heel bijzonder.
[00:43:18.370]
Debbie Bernasco: Vind je het bijzonder?
[00:43:19.210]
Angelique Schrammeijer: Ja, ik vind het heel leuk. Sowieso. Kijk, ik ben natuurlijk dan nog wel iemand die altijd heeft geleefd met prestatiedruk, maar ook in bepaalde posities heeft gewerkt. Dus analyses, een stukje wetenschap, wat dan ook. De onderbouwing vind ik ook heerlijk namelijk om dat te lezen. Super interessant denk ik. Wauw, dat het zo in elkaar steekt met je lichaam. En ja hoe dat werkt. Dus ja, wauw! Hoe bestaat het? En daarnaast ja, het mogen doen. De oefeningen doen. Dus letterlijk zien wat er gebeurt is natuurlijk anders als je het ondergaat als cliënt. En nu mogen zien, aanschouwen, ervaren, begeleiden en zelf ondergaan. Zelf ondergaan, absoluut. Ja, dat is echt wel denk ik uniek, meen ik, echt oprecht en super belangrijk. Want alleen uit een boekje, [dat] is natuurlijk heel moeilijk om je dan echt voor te stellen Wat is het dan? Wat gebeurt het dan? Maar die combinatie maakt het voor mij heel sterk.
[00:44:30.650]
Debbie Bernasco: Maar dat is het ook. Als je vanuit boeken dan is het heel erg mentaal. Ja, en je moet alles zelf ondergaan. Hoe dieper jij met jezelf in proces gaat, hoe dieper jij een ander kan helpen.
[00:44:43.850]
Angelique Schrammeijer: Ja, ja, 100% waar. En door dat te ervaren besef ik me dat alleen maar: je kan het bedenken van te voren, rationeel, maar door echt het te ervaren weet je dat dat zo is. Dat dat klopt. Ja, heel belangrijk. Ja. Ja, absoluut.
[00:45:04.530]
Debbie Bernasco: Maar je doet het niet zomaar.
[00:45:06.410]
Angelique Schrammeijer: Nee.
[00:45:07.050]
Debbie Bernasco: Waarom ben je die opleiding gaan doen?
[00:45:10.410]
Angelique Schrammeijer: Ja, inmiddels, nou in de afgelopen weken besloten om daar zelf ook mee aan de slag te gaan als coach / therapeut. En ben ik inmiddels mijn eigen praktijkruimte al aan het opknappen.
[00:45:25.290]
Debbie Bernasco: En het ziet er mooi uit.
[00:45:27.130]
Angelique Schrammeijer: Ja, ziet er heel mooi uit in Rotterdam. Hartstikke leuk! Ja, ik heb al eens eerder met het idee gespeeld, zo’n denk ik drie jaar geleden. Ik gaf ook vaak trainingen leiderschapsontwikkeling. Maar goed. Ja, dan als je daar nog niet klaar voor bent, letterlijk zeg maar lichamelijk en mentaal, dan past het niet. Dan was het te spannend. En voor mij was het, is het gek genoeg makkelijker om die directrice te zijn en en te sturen op KPI’s, budgetten, analyses maken.
[00:45:58.490]
Debbie Bernasco: Kan je goed achter verschuilen.
[00:45:59.930]
Angelique Schrammeijer: Ja precies ja. Nou, dat is waar hè? Vandaar dat dat ook helemaal nog niet op dat moment kon. Want ja, wie was ik nou eigenlijk? En letterlijk wie ben ik zonder die identiteit? En nu dacht ik ja, ik wil echt heel graag anderen helpen. En wat ook misschien wel goed is om te benoemen en ik weet niet of dat herkenbaar is, maar nu, in deze tijd en alles wat je ziet. Kijk, drie jaar geleden startte ik met het idee. Dacht ik ook: online? Heel veel. Maar dacht ik ook: oké, hoe kom ik zo snel mogelijk aan 1 miljoen omzet? Ja, dat is wel wat je denkt of door gedreven wordt. Het stuk wat je ziet, maar ook wat je jezelf natuurlijk al die jaren hebt gedaan om te groeien en een bedrijf aansturen. Of efficiency, heel belangrijk. Hoe efficiënter, hoe hoe mooier ik het vond. Ja, en dat heb ik dus niet meer op die manier. Ik wil echt oprecht daarin andere mensen begeleiden.
[00:46:58.060]
Debbie Bernasco: Nou, ik vind het wel even mooi om hier nog even op in te gaan, want je ziet het natuurlijk online van: binnen een jaar 1 miljoen, hele hoge prijzen willen vragen, want dan ben je eerder bij die miljoen. Maar waar gaat het eigenlijk over hè? Heb je passie en liefde voor je werk? En wil je betekenisvol zijn voor de ander? Of wil je de bevestiging van dat miljoen of miljoenen? Snap je? Ik heb altijd, vanaf al mijn bedrijven die heb ik gehad. Er zit zoveel liefde en passie voor mijn klanten en ik wil heel graag betekenisvol zijn. En wat ik heel mooi vind. Het allermooiste van mijn werk is natuurlijk dat je hele mensenlevens mag transformeren. En dat geeft mij zo’n rijkdom. Ja, en het is natuurlijk anders hè. Wij komen allebei uit het bedrijfsleven. Dan sta je heel anders in het leven. Dan ben je bezig om een bedrijf te leiden.
[00:47:59.800]
Debbie Bernasco: En dat is inderdaad op omzet. En dan gaat het zo over de omzet en niet over de mensen. En dan is dit werk zo ongelooflijk mooi. En dat je samen hè, want het gaat zo over samen. Ja, samen een ommekeer maken, samen die transformatie maken. Zodat mensen echt in het diepste van hun ziel mogen zijn, hè?
[00:48:24.040]
Angelique Schrammeijer: Ja, ja, zeker. En dus ervaren wat rijkdom echt is. En dat dat niet die miljoen is die je op je bankrekening hebt staan. Maar ik vind het wel heel mooi wat jij net zegt. En je zegt ook: met je klanten, daarin daar echt iets voor betekenen.
[00:48:39.000]
Debbie Bernasco: Dan komt het geld vanzelf wel.
[00:48:40.480]
Angelique Schrammeijer: Ja, maar ik denk ook als jij terugkijkt naar toen je je bedrijf had. Omzet natuurlijk, dat is het belangrijkste. Maar wat gaf jou dan het meeste energie? Was dat dan daadwerkelijk het omzetdoel halen?
[00:48:53.240]
Debbie Bernasco: Nee, mijn cliënten. Nog steeds.
[00:48:54.920]
Angelique Schrammeijer: Ja, dus dat zat er toen al.
[00:48:56.360]
Debbie Bernasco: En daar ben ik altijd mee bezig geweest. Vanuit die passie en liefde je cliënten helpen, daar zit mijn drive. En mijn drive is natuurlijk, ik voel me echt geroepen tot mijn werk. Ik weet natuurlijk toen ik mijn reclamebureaus had. Ik was 27 toen ik begon en dat was toen ‘het’. En toen kreeg ik echt het gevoel dat ik geroepen werd tot dit werk. En ik wilde niet luisteren. En toen overleed m’n zus.
[00:49:30.920]
Angelique Schrammeijer: Ja.
[00:49:31.520]
Debbie Bernasco: Want ik had toen daarvoor een heel groot ego.
[00:49:35.320]
Angelique Schrammeijer: Want hoe oud was je toen je zus overleed?
[00:49:37.400]
Debbie Bernasco: Ik was 45. Van de één op de andere dag. En weet je? En dat is hè, ons leven verandert al bij 38. En dan 38, is dit het? Is heel vaak, want we zijn opgegroeid met verwachtingen en daar willen we allemaal aan voldoen. En je raakt jezelf vaak kwijt. Ik zeg niet bij iedereen, maar vaak is dat wel het geval. En dan heb je 40 en dan ga je over dingen voelen en nadenken. Is dit het wel? Dat had ik ook. Maar ik had ego. Terwijl ik wel al voor dit werk geroepen werd. En toen overleed ze. Ja, en toen kon ik geen kant meer op. Maar weet je, wat ik eigenlijk wil zeggen is: ook met mijn reclamebureaus. Ik had zo’n drive en passie om het allerbeste aan mijn klanten te geven. Ja, en dat is nu wederom. Daarvoor doe ik het werk wat ik doe.
[00:50:36.740]
Angelique Schrammeijer: Absoluut.
[00:50:37.420]
Debbie Bernasco: En dat geeft die rijkdom.
[00:50:39.180]
Angelique Schrammeijer: Zeker hè, absoluut. Het gevoel van vervulling zit 100% daar. En dat is ook, dat heb ik, dat voel ik door bij jou als cliënt op de bank te zitten in een relatie therapeut – cliënt. En nu dat ik bij jou de opleiding mag volgen op een andere manier. Die passie, die drive, dat is oprecht. Dat kan je niet spelen. Dus dat maakt ook waarom mensen bij jou komen, waarom het succesvol is. Precies wat je zegt. En ik denk ook superbelangrijk met al het aanbod wat er nu is. Ja, als het niet oprecht is…
[00:51:18.100]
Debbie Bernasco: Dat is het. Mensen mogen het voelen.
[00:51:21.100]
Angelique Schrammeijer: Ja, maar het is natuurlijk nu. Het is vaak lastig en zeker nu. Het moet snel zijn en het liefst zo hard mogelijk groeien in een hele korte tijd. Nou ja, dat gevoel had ik een paar jaar geleden nog wel. Van oh ja, maar zo ga ik het ook doen, want dat kan ik ook. En dat geloof ik ook. Dat kan ik op die wilskracht en die prestatiedrang en die kennis die je hebt.
[00:51:41.660]
Debbie Bernasco: En ik denk dat dat het verschil is. Het ene is kwantiteit, snel gaan en de ander is kwaliteit en dat duurt altijd iets langer. Maar het mooiste vind ik altijd en dat zal jij ook gaan merken met je praktijk. Als je je werk echt goed doet met die liefde, met die passie en dat je er samen voor gaat, dan wordt het altijd doorverteld aan anderen. Zo ben jij ook bij mij gekomen.
[00:52:09.420]
Angelique Schrammeijer: Ja, zo absoluut ja. Via via. En dan in het stukje herkenbaarheid hè? Ja, oké, jij weet wel waar ik het over heb. En het is waar wat je zegt. Kijk, door mijn baan op te zeggen verloren we een inkomen. We hebben daarin geen zekerheid. Maar ik dacht wel ja, dit moet ik doen. En als dat betekent dat we alles wat we hebben opgebouwd, dat mooie huis en alles moeten verkopen om in een flatje drie hoog achter te wonen.
[00:52:38.500]
Debbie Bernasco: Ja, maar dat is het.
[00:52:39.620]
Angelique Schrammeijer: Dan is het maar zo.
[00:52:40.300]
Debbie Bernasco: Dat had ik ook.
[00:52:41.580]
Angelique Schrammeijer: Mijn geluk zit niet in die stenen, heb ik geleerd.
[00:52:44.780]
Debbie Bernasco: Ik weet nog heel goed dat ik. Renee, die bleef nog achter in het bedrijf en dat ik zei: Nee, ik heb dit niet meer te doen. Ik moet dit werk gaan doen, ook al krijg ik geen klant. Maar gewoon dat ik de keuze maak en dat ik dit gewoon moet doen. Ook al zou ik alles verliezen, ik heb dit te doen. En ik zie wel wat er van komt. En ik ben er ook heilig van overtuigd dat als je, als je het voelt. Als je het echt in het diepste van je ziel voelt en je gaat dat pad lopen. En dat is altijd een proces, hè. Dan komen de klanten. Je krijgt altijd weerstand of iets gaat moeilijk, als je je pad niet loopt.
[00:53:28.720]
Angelique Schrammeijer: Ja, ja, ja, dat. Nou, dat is zeker waar. Terugkijkend kan ik dat wel zeggen, sowieso. En vooruitkijkend ben ik ook realistisch. Dat ga je ervaren, meemaken. Natuurlijk, dat hoort ook erbij. Dat geeft niet, daar leer je van. Maar het is precies dat. En nu ook, ik heb de ruimte. Het is echt een hele oude fabriek, zitten veel ondernemers en creatieve mensen.
[00:53:55.840]
Debbie Bernasco: Ja, maar daar ga je je praktijk.
[00:53:58.160]
Angelique Schrammeijer: En ja, die vragen dan ook. Heb jij al ruimte? Mooi wordt het. Heb je al klanten? Nee, nee, nee, nog niet. Maar dat komt wel.
[00:54:08.320]
Debbie Bernasco: Het is Overtuiging. Het geloof hebben in.
[00:54:10.620]
Angelique Schrammeijer: Ja, en ik voelde ook heel erg: ja, maar ik wil eerst gewoon de plek hebben gevonden, dat op die manier voelen, ervaren en bouwen. Kijk wat dat betreft. We komen allebei uit het bedrijfsleven. We kennen de klappen van de zweep en we weten wel wanneer dingen een probleem worden of dat er wat anders moet gebeuren, of dat je bij moet sturen of wat dan ook. Die rugzak is gevuld. Maar de blijdschap die je er bij kan voelen als je meubels in elkaar aan het zetten bent, en de muren aan het verven bent van iets wat van jou is. Waar je zo ja, waar ik zo in geloof.
[00:54:47.420]
Debbie Bernasco: Ja, maar daar gaat het ook over he. Een bedrijf valt en staat met het geloof wat jij erin hebt. En daarom is het ook zo mooi dat je van tevoren al een ruimte hebt gehuurd.
[00:55:01.660]
Angelique Schrammeijer: Ja, gewoon de investeringen al maken en niet wachten tot. Niet in een andere volgorde. Gewoon daarin durven. Het lef hebben. Het vertrouwen hebben. Ja, en ook gewoon. Weet je, ik heb mijzelf nooit als misschien het meisje van hiernaast of zo bedacht. En ik denk ook ja, wat ik heb doorlopen in dat pad, dat begrijp ik nu ook. Dat dat voor veel mensen een uitdaging is en een strijd. En die dan ook altijd maar doorgaan naar dat volgende doel en dan weer het volgende. En dus niet voelen van: hè, ben ik nu aangekomen? Is dit het nu? Of dat gevoel hebben. Hoe fijn is dat, dat ik dan degene ben die misschien jou wel een stukje op weg kan helpen daarin en kan inzien. En dat, dat is nu mijn drive. In plaats van hoe ga ik zo snel mogelijk groeien naar een bepaalde omzet.
[00:55:59.720]
Debbie Bernasco: Het is: de klanten willen de liefde van je voelen.
[00:56:03.480]
Angelique Schrammeijer: Ja, en je kan het ook alleen op die manier geven blijkt.
[00:56:07.720]
Debbie Bernasco: Als mensen. Liefde trekt altijd liefde aan. Liefde trekt aan. Maar als mensen zien dat je gedreven wordt door geld, dat trekt nooit aan.
[00:56:18.720]
Angelique Schrammeijer: Nee. Belangrijk besef, realisatie denk ik ook wel. En ook belangrijk hoe je dus dan eigenlijk toch wel. Als het moment daar is, dan is het daar, weet je wel. Dan kan je het nog een paar keer negeren, maar dan komen er vanzelf allemaal signalen dat er wat moet gebeuren. Ik geloof ook wel. Kijk, voor mij is het nou vijftien jaar ongeveer in de zorg. Ook voor die patiënt, weet je wel, die drive om kwaliteit van leven, van mensen. Dat is eigenlijk wat ik vanaf begin in de zorg altijd zei: Ik wil kwaliteit van leven verbeteren van mensen. Dat is waarom ik hier ben. En als ik dan ook terugkijk, dat vond ik het leukst. Werken met een team, met elkaar aan de slag gaan, mensen zien groeien daarin. Ja, dat vond ik het leukst. Natuurlijk, die MT, Iedere dinsdag 3 uur lang. Man, verschrikkelijk.
[00:57:09.720]
Debbie Bernasco: Het gaat echt van mens tot mens.
[00:57:12.160]
Angelique Schrammeijer: Echt, dat persoonlijke. Ook dat is mooi, wat jij net vertelde over in je bedrijf, hoe succesvol je bent. Ja, ergens is er wel een kern of een soort van rode draad als je erover na gaat denken. Wat maakt mij nou echt gelukkig? Waarom doe ik nou wat ik doe? Dan kan je nog steeds CEO zijn of zo, dat maakt niet uit. Maar wat is nou echt je drijfveer?
[00:57:33.280]
Debbie Bernasco: Ik heb wel eens gezegd: Je kan goed in dingen zijn. Of je wordt geroepen tot iets. En dat is een heel groot verschil.
[00:57:44.840]
Angelique Schrammeijer: Ja, Ik zit met een glimlach op mijn gezicht. Dat ziet natuurlijk ook niemand. Maar ik moet ineens ook denken aan aan je opleiding. Want het is waar wat je zegt. Was voor mij ook een les, hè? Want volgens mij zei ik dat ook op een opleidingsdag. Met je lichaam lezen en wat kan je allemaal al zien. Dat ik zei ja, voor mij is het nog best verwonderlijk, want vier maanden geleden zat ik nog in de KPI’s en dashboard. En nu zeg je tegen mij: Je wordt tot iets geroepen. Ja, ja was echt ook ja, het is waar.
[00:58:13.940]
Debbie Bernasco: Het is echt waar. Ja, ik kan het bijna niet uitleggen. Je voelt het aan alles. Je wordt tot iets geroepen. En dat heeft niet alleen met ons werk te maken, het kan ook met ander werk zijn. Maar je voelt het, je kan niet anders. Je wordt er ook helemaal naar toe getrokken.
[00:58:32.020]
Angelique Schrammeijer: Ja, ja, en je voelt dan echt die oprechte blijdschap en die energie. Andere energie. Niet die valse energie, maar echte energie.
[00:58:39.860]
Debbie Bernasco: Hee Angelique, nou we hebben heel wat vol gepraat. Ik wil jou ontzettend bedanken dat je hier aanwezig was. Volgens mij kunnen wij heel veel praten met elkaar en volgens mij moeten we maar eens een keer nog een vervolg podcast doen. Een jaar later bijvoorbeeld. Misschien horen jullie het, lieve mensen, het lijkt of ik een beetje schor ben, maar het is de microfoon, de stof die tot me komt. Ik voel me helemaal gezond en blij dat je hier was. Ik vond het echt een heel fijn gesprek. En laten we maar afspreken een jaar na dato. Kijken waar je dan staat en hoe het met je praktijk gaat.
[00:59:26.400]
Angelique Schrammeijer: Ja, mooi. Leuk. Dank je wel dat ik hier mocht zijn en dat we dit verhaal hebben kunnen delen. Heel bijzonder. Dank je wel.
[00:59:32.080]
Debbie Bernasco: Heel graag gedaan. En nou ja, tot volgende week, dan heb je weer les.
[00:59:36.240]
Angelique Schrammeijer: Ja, precies.
[00:59:36.920]
Debbie Bernasco: En sowieso ook tot volgend jaar dan.
[00:59:39.960]
Angelique Schrammeijer: Ja, leuk. Tot volgend jaar.
[00:59:41.280]
Debbie Bernasco: Zet jij het in de agenda?
[00:59:42.280]
Angelique Schrammeijer: Zeker.
[00:59:44.240]
Debbie Bernasco: Oké lieve mensen, ik wil jullie ontzettend bedanken dat jullie geluisterd hebben. Mochten jullie nog vragen hebben, stel deze onderaan de podcast blog of misschien hebben jullie een vraag aan Angelique. Kan ook, kan je ook gewoon stellen en dan zorg ik dat het bij haar komt. En ik hoop dat jullie weer de volgende keer luisteren. Tot dan.
[01:00:05.180]
Debbie Bernasco: Debbie Bernasco is internationaal geregistreerd en erkend traumatherapeut. Zij coacht zzp’ers, ondernemers en CEO’s naar een Rijk Leven. Overigens stappen steeds meer particulieren in haar Rijk Leven traject. En voor Debbie betekent een rijk leven een leven vol liefde, geluk, gezondheid, succes en welvaart. Ook heeft zij een opleidingsinstituut waarin zij de één jarige praktische opleiding Holistische Lichaamsgerichte Traumatherapie & Plantmedicijn heeft ontwikkeld. Zij geeft les aan coaches en therapeuten die echt verdiepend met trauma willen werken.
Mooi gesprek, oprecht en eerlijk!
Mooie vrouw(en)! ♥️