Podcast EP 144 Zolang wij bagatelliseren wat ons is overkomen, blokkeren wij een RIJK LEVEN voor onszelf

Ongeveer twee weken geleden had een coachee die in mijn RIJK LEVEN traject zit een diepgaande sessie bij mij in de praktijk. Een succesvolle vrouw met een goedlopend bedrijf, een sterke buitenkant en een indrukwekkend vermogen om door te gaan. Op papier klopte er veel. Ze had gepresteerd, volgehouden en jarenlang haar verantwoordelijkheid genomen. En toch voelde zij diep vanbinnen geen werkelijk Rijk Leven.

Voor mij betekent een Rijk Leven een leven waarin liefde, geluk, gezondheid, succes, welvaart en innerlijke rust niet alleen aan de buitenkant zichtbaar zijn, maar ook vanbinnen gevoeld kunnen worden. Want succes zonder innerlijke rust kan nog steeds voelen als overleven. Welvaart zonder zelfliefde kan nog steeds leeg aanvoelen. Een goed bedrijf zonder gezondheid kan uiteindelijk een prijs vragen die veel groter is dan je vooraf had kunnen zien.

Deze vrouw voelde vooral een tekort op zelfliefde, gezondheid en innerlijke rust. Ze stond continu aan, had een enorme prestatiedrang en kon letterlijk geen moment ontspannen. Haar lichaam kende geen echte pauze meer. Haar zenuwstelsel stond zo strak afgesteld op controle, doorgaan en vooruitkijken, dat rust niet meer voelde als iets veiligs, maar eerder als iets bedreigends.

Dat is iets wat ik in mijn werk vaak zie bij succesvolle vrouwen en ondernemers. Aan de buitenkant lijkt er daadkracht, ambitie en discipline te zijn. Aan de binnenkant is er vaak een systeem dat ooit heeft geleerd dat rust onrust geeft en controle is noodzakelijk om niet opnieuw overspoeld te raken.

Wanneer iemand nooit werkelijk rust kan nemen, weet ik dat het lichaam daar niet zomaar voor kiest. Een zenuwstelsel dat altijd aanstaat, zoekt voortdurend naar een manier om zichzelf te reguleren. De ene keer gebeurt dat via controle, de andere keer via hard werken. Ook perfectionisme, prestatiedrang, oververantwoordelijkheid of het voortdurend bezig blijven met wat er nog moet gebeuren, kunnen manieren zijn waarop een systeem probeert spanning hanteerbaar te maken.

In haar geval was er ook een heel sterk controlesysteem aanwezig. Ze wilde precies weten wat haar te wachten stond. Niet uit gemakzucht, maar vanuit overleving, want controle is vaak geen karaktereigenschap, maar een beschermingsmechanisme dat ooit heel logisch was. Een kind dat leeft in een omgeving waarin liefde, aanwezigheid, emotionele afstemming of veiligheid onvoorspelbaar is, gaat systemen ontwikkelen om grip te houden. Het kind probeert te voelen waar gevaar zit, waar afwijzing kan komen en hoe het zichzelf kan aanpassen om nabijheid niet te verliezen.

Overweldigende ervaringen in de kindertijd verdwijnen niet vanzelf. Chronische afwijzing, emotionele afwezigheid, verlating, onvoorspelbaarheid of een moeder die vooral met zichzelf bezig was, kunnen zo groot zijn dat een kind de pijn niet kan dragen. Het lichaam doet dan iets heel intelligents, het sluit bepaalde gevoelens af, het houdt de adem in, het spant aan, het splitst delen af en het bewaart de ervaring in de diepere lagen van het systeem.

Voordat we met de sessie begonnen, voelde ik waar haar energie geblokkeerd zat. De blokkade lag ter hoogte van haar hart. Wanneer energie daar vastzit, weet ik dat we vaak te maken hebben met bescherming rondom liefde, rouw, gemis, afwijzing en het diepe verlangen om gezien te worden. Maar omdat het hart zich ooit heeft moeten beschermen tegen iets wat te groot was om open te blijven voelen.

Ik zei tegen haar dat wanneer we haar leven werkelijk wilden veranderen, we niet aan de oppervlakte konden blijven werken. We moesten naar de laag van de oorzaak gaan, naar de plek waar haar gedrag ooit is begonnen. Daaronder ligt vaak onverwerkt generationeel trauma, vroegkinderlijk trauma en hechtingstrauma. Niet als verhaal in het hoofd, maar als opgeslagen ervaring in het lichaam.

Bij haar zag ik dat deze oude bescherming rondom het hart ook invloed had op haar levensenergie. Wanneer het hartgebied afgesloten is, kan iemand aan de buitenkant functioneren, terwijl de binnenwereld nauwelijks doorstroom voelt. Levensenergie kan dan niet vrij bewegen. Het lichaam blijft werken, maar het voelt alsof er iets ontbreekt. Dat kan zich uiten in zwaarte, vermoeidheid, spanning, migraine, innerlijke onrust of het gevoel dat je nooit echt kunt landen in jezelf.

Ik nodigde haar uit om te gaan liggen, zodat ik kon werken met het lichaamsgeheugen en de diepere laag waarin oude ervaringen opgeslagen liggen. Niet lang daarna daalden we af naar de oorsprong van het gedrag dat haar vandaag nog steeds belemmerde om rijkdom op alle lagen van haar leven te voelen.

Daar kwamen de emoties naar boven die jarenlang geblokkeerd waren geweest. De pijn van een moeder die haar alleen liet op momenten waarop zij haar juist nodig had. De herinnering aan uitreiken en niet ontvangen worden. Het verdriet van chronische afwijzing. De eenzaamheid van een kind dat voelde dat haar moeder haar niet werkelijk zag staan. De rouw van een dochter die zo graag liefde, aandacht en nabijheid had willen ontvangen, maar telkens voelde dat er geen ruimte voor haar was.

Haar lichaam begon zich te openen. Gestolde tranen kwamen los, precies bij haar hart. Niet als emotioneel spektakel, maar als waarheid die eindelijk gevoeld mocht worden. Oude rouw, die jarenlang onder controle, prestatie en doorgaan had gelegen, kreeg ruimte om te bewegen.

We gingen er samen doorheen. Dat is in diep traumawerk essentieel. Je laat iemand niet alleen afdalen naar oude pijn zonder bedding, afstemming en veiligheid. Juist omdat de oorspronkelijke wond vaak in de relatie is ontstaan, heeft heling ook een relationele bedding nodig. Een lichaam moet kunnen voelen dat er nu iemand aanwezig blijft, juist daar waar het vroeger alleen werd gelaten.

Wat in haar kindertijd ontbrak, was een moederlijke verbinding die voldoende veilig, afgestemd en liefdevol was. Wanneer een moeder werkelijk in verbinding is met haar dochter, ontstaat er in de basis vaak een dieper gevoel van vertrouwen, eigenwaarde, zelfliefde en bestaansrecht. Een dochter voelt dan vanbinnen: ik ben welkom, ik ben waardevol, ik mag ontvangen, ik mag rusten, ik hoef niet te presteren om liefde waard te zijn.

Wanneer die afstemming ontbreekt, kan er een diep tekort ontstaan. Een tekort aan liefde, geluk, gezondheid, succes, welvaart en innerlijke rust. Niet omdat iemand later niets kan bereiken, maar omdat het zenuwstelsel en het lichaam vaak niet kunnen ontvangen wat er wél is. Aan de buitenkant kan een vrouw succesvol zijn, terwijl ze vanbinnen nog steeds leeft vanuit een oud gevoel van niet genoeg zijn, niet gedragen worden of niet werkelijk welkom zijn.

Succes kan dan niet werkelijk gevoeld worden. Welvaart geeft niet automatisch veiligheid. Liefde komt moeilijk binnen, zelfs wanneer die er wél is. Rust kan zelfs onverdraaglijk voelen, omdat het zenuwstelsel niet gewend is om te zakken. Het lichaam herkent de buitenkant niet als rijkdom, zolang de binnenwereld nog geprogrammeerd is op tekort.

Toen ze uit de sessie kwam, zei ze twee dingen die bij mij bleven hangen.

Ze zei dat ze wist dat wanneer zij haar leven werkelijk wilde veranderen in een Rijk Leven, ze met mij moest werken. Omdat ze voelde dat we niet zouden blijven hangen in praten over gedrag, maar naar de kern en de oorsprong zouden gaan. Tegelijkertijd zei ze ook dat je daar wel aan toe moet zijn. Dat klopt. Werken op de laag van de oorzaak vraagt bereidheid, eerlijkheid en een lichaam dat voldoende veiligheid ervaart om oude bescherming stap voor stap te openen.

Daarna zei ze iets wat misschien nog dieper binnenkwam. Ze keek mij aan en zei: ik zie nu pas hoe erg het is geweest. Ik heb het altijd gebagatelliseerd en weggestopt.

Die zin raakte precies de kern.

Veel mensen met onverwerkt generationeel trauma, vroegkinderlijk trauma en hechtingstrauma bagatelliseren wat hen is overkomen. Ze noemen het al snel iets dat wel meeviel. De pijn van hun moeder wordt vaak belangrijker gemaakt dan hun eigen gemis. Er wordt gedacht dat er altijd ergere dingen bestaan, waardoor hun eigen verdriet geen bestaansrecht krijgt. Soms klinkt er vanbinnen een harde stem die zegt dat ze niet moeten zeuren, omdat ze toch ook kansen hebben gekregen. Een dak boven hun hoofd, eten op tafel en het idee dat niemand perfect is, worden dan argumenten om de eigen pijn opnieuw kleiner te maken.

Natuurlijk is het waar dat geen enkele moeder perfect is. Natuurlijk is het waar dat onze moeders vaak ook hun eigen pijn, trauma, onmacht en geschiedenis met zich meedroegen. Maar begrip voor je moeder mag nooit betekenen dat je de waarheid van je eigen pijn moet wissen. Compassie voor haar verhaal mag niet ten koste gaan van erkenning voor jouw lichaam, jouw gemis en jouw beschadigde hechtingslaag.

Mijn coachee vertelde dat ze een boek had gelezen waarin stond dat mensen met vroegkinderlijk trauma en hechtingstrauma hun ervaringen vaak bagatelliseren. Met een krachtige stem zei ze: we mogen dit gaan ont bagatelliseren.

En daar ben ik het volledig mee eens.

Maar waarom bagatelliseren we eigenlijk zo vaak wat ons is overkomen?

Een belangrijke laag is loyaliteit. Vooral dochters kunnen een diepe, soms bijna onzichtbare loyaliteit naar hun moeder voelen. Veel vrouwen zijn opgegroeid met de gedachte dat je de vuile was niet buiten hangt. Thuis gebeurde dingen waar niet over gesproken mocht worden. Je moeder afvallen voelde verboden, zelfs wanneer jouw lichaam de prijs betaalde. Dankbaarheid werd vaak belangrijker gemaakt dan eerlijkheid. Moeilijk doen was geen optie, voelen werd niet altijd ontvangen en begrijpen waarom zij deed wat zij deed, werd soms belangrijker dan erkennen wat het met jou heeft gedaan.

Die overtuigingen zitten vaak niet alleen in het hoofd. Ze leven in het lichaam, in het familiesysteem en in de cellulaire herinnering. Veel dochters voelen schaamte wanneer ze hardop vertellen hoe hun jeugd werkelijk was. Ze voelen schuld wanneer ze benoemen dat hun moeder emotioneel afwezig, afwijzend, onvoorspelbaar, kritisch of zelfgericht was. Alsof het benoemen van de waarheid betekent dat ze hun moeder verraden.

Maar waarheid is geen verraad. Waarheid is vaak het begin van heling.

Een tweede laag gaat nog veel dieper. Een kind is volledig afhankelijk van de moeder of primaire verzorger. Al heel vroeg voelt een baby of er emotionele beschikbaarheid is. Wanneer een baby of jong kind voelt dat de moeder niet werkelijk beschikbaar is, kan dat diepe angst oproepen. Niet als volwassen gedachte, maar als lichamelijke overlevingsangst. Een kind kan niet zonder nabijheid, voeding, bescherming en afstemming. Daarom gaat het zich aanpassen.

Het kind wordt loyaal aan de moeder, niet omdat de moeder altijd veilig is, maar omdat de verbinding met haar noodzakelijk is om te overleven. Dat is de tragiek van hechtingstrauma. Een kind kan zich niet losmaken van degene van wie het afhankelijk is, zelfs niet wanneer die verbinding pijn doet.

Op latere leeftijd blijft dat patroon vaak doorwerken. Wanneer een volwassen vrouw eerlijk wil benoemen wat haar is overkomen, kan haar lichaam reageren alsof ze opnieuw gevaar loopt. Niet omdat ze nu daadwerkelijk een klein kind is, maar omdat het zenuwstelsel de oude angst nog kent. De angst om verlaten te worden. De angst om afgewezen te worden. De angst om straf te krijgen. De angst om liefde definitief kwijt te raken.

Bij veel vrouwen speelt ook de schone schijn een grote rol. Hoe vaak hebben dochters niet gehoord dat bepaalde dingen binnenshuis moesten blijven? Hoe vaak werd er niet gezwegen over pijn, ruzie, emotionele verwaarlozing, depressie, verslaving, onveiligheid, armoede, geweld, afwijzing of schaamte? Hoe vaak voelde een kind dat spreken gevaarlijker was dan zwijgen?

Onder loyaliteit ligt daarom vaak angst. Angst voor straf. Angst voor afwijzing. Angst om buiten het systeem te vallen. Angst om de moeder pijn te doen. Angst om niet meer geliefd te zijn. Angst om de rol van de moeilijke dochter te krijgen. Angst om eindelijk te zeggen: dit heeft mij beschadigd.

Daarom is bagatelliseren vaak een beschermingsmechanisme. Het heeft ooit geholpen om de verbinding met de moeder en het familiesysteem te behouden. Het heeft geholpen om niet alles te hoeven voelen. Het heeft geholpen om door te gaan. Het heeft geholpen om te overleven in een werkelijkheid die te groot, te pijnlijk of te verwarrend was.

Maar wat ons ooit beschermd heeft, kan ons later gevangen houden.

Zolang we blijven bagatelliseren wat ons is overkomen, blijven we vaak ook afgesneden van onze echte emoties. We verlaten onszelf opnieuw om de oude pijn niet te hoeven voelen. We blijven loyaal aan de schone schijn, terwijl ons lichaam de waarheid nog steeds draagt. We blijven functioneren, presteren en doorgaan, maar ergens blijft de levensenergie geremd.

Dan leven we niet vanuit volheid, maar vanuit aanpassing. Niet vanuit diepe zelfliefde, maar vanuit bewijsdrang. Niet vanuit innerlijke rust, maar vanuit controle. Niet vanuit rijkdomsbewustzijn, maar vanuit een oude angst voor tekort.

Een Rijk Leven ontstaat daarom niet alleen door nieuwe doelen te stellen, beter te leren manifesteren of succesvoller te worden aan de buitenkant. Het vraagt ook de moed om eerlijk te kijken naar de plekken waar jouw lichaam nog leeft in een oud verhaal. Daar begint de beweging waarin je stopt met jezelf verlaten om anderen te beschermen. Daar ontstaat erkenning voor wat jouw kinddelen hebben moeten dragen. En precies daar leer je de pijn niet groter te maken dan nodig is, maar ook niet kleiner dan waar is.

Ont-bagatelliseren betekent niet dat je je moeder moet veroordelen. Het betekent dat je jezelf eindelijk serieus neemt. Het betekent dat je lichaam mag stoppen met doen alsof het allemaal wel meeviel. Het betekent dat jouw tranen, boosheid, rouw, gemis en verlangen een plek mogen krijgen. Het betekent dat je de werkelijkheid van toen niet langer hoeft weg te duwen om vandaag geliefd te mogen blijven.

Juist daar begint de beweging van schaarste naar rijkdomsbewustzijn.

Wanneer oude bescherming opent, komt er vaak levensenergie vrij. Niet meteen als een groot vuurwerk, maar als een diepe verschuiving vanbinnen. Je gaat weer voelen wat er werkelijk in jou leeft. Ontvangen wordt minder beladen. Rust nemen kan langzaam veiliger worden. Succes hoeft niet langer betaald te worden met uitputting. Liefde kan niet alleen gegeven worden, maar ook werkelijk binnenkomen.

En misschien begint een Rijk Leven precies daar.

Niet bij nog harder werken. Niet bij nog beter je best doen. Niet bij nog meer controle over de toekomst. Maar bij de moed om eerlijk te erkennen wat je ooit hebt moeten dragen, zodat jouw lichaam eindelijk kan ontdekken dat het nu anders mag.

Want zolang we bagatelliseren wat ons is overkomen, blijven we vaak trouw aan de pijn van vroeger.

Maar wanneer we de waarheid liefdevol durven aankijken, kunnen we langzaam weer trouw worden aan onszelf.

Ken je iemand voor wie dit inspirerend kan zijn, deel dan deze podcast. Hoe meer deze podcast mensen bereikt, hoe meer mensen een mooi Rijk Leven kunnen leven. Dus deel deze aflevering, geef een rating en laat een bericht achter op iTunes of Spotify

Int. geregistreerd en erkend holistisch traumatherapeut, business coach & opleider

 

Volg @debbiebernasco voor generationeel, prenataal en vroegkinderlijk trauma, hechtingstrauma en schaarstemindset.

 

Je kan me ook hier vinden:

Youtube

LinkedIn

Facebook