Podcast EP138 Prenataal trauma en de imprint van jouw leven

Transcriptie

[00:00:00.540]
Hee lieve luisteraars, dit is alweer podcast 138. Ja lieve mensen, in de vorige aflevering nam ik je mee in een persoonlijk verhaal. En eerlijk gezegd vond ik dat ook ontzettend leuk om te doen. Dus die persoonlijke podcast ga ik er echt inhouden, omdat ik merk dat het iets opent, zowel bij mij als bij jullie. En zelf merk ik dat wanneer ik even uitcheck van mijn werk, er vanzelf nieuwe persoonlijke thema’s naar boven komen. En deze thema’s laten zich niet forceren, maar die dienen zich ook echt aan zodra er ruimte ontstaat om naar binnen af te stemmen. En lucky lucky, lucky me. Morgen ben ik een paar dagen weg. Ik ben volledig in stilte en in de vertraging. En mocht er iets naar boven komen. En ik ben heel erg van de flow in mijn persoonlijke leven, maar ook in mijn ondernemerschap. Dus ik forceer niets. Dus als er iets naar boven komt waarvan ik denk hey, dit is echt de moeite waard om te delen, dan ga ik er natuurlijk een podcast over maken.

[00:01:22.370]
Maar vandaag ga ik jullie meenemen in een onderwerp dat vaak wordt onderschat, maar een enorme impact heeft op ons leven. En ik wil het vandaag hebben over prenataal trauma en geboortetrauma. Het gaat over de tijd dat we in de baarmoeder zitten en er eigenlijk nog geen woorden bestaan. Maar waarom wil ik het met jullie hierover hebben? Omdat hier hechting ontstaat. En hier ontstaat ook de eerste imprint. En deze imprint start al voor de conceptie. Nog voordat er sprake is van bewust leven. En van deze periode kunnen we ons niets herinneren in woorden. We hebben geen beelden, geen verhalen en geen taal, wat tot onze beschikking is. Maar we herinneren ons wel degelijk iets. En dat doen we via gevoel, via spanning, via het zenuwstelsel, maar ook hoe we reageren op het leven. Je moet weten dat na veertig jaar onderzoek, concluderen eigenlijk onderzoekers zoals Frank Leek en Stanislav Grof en later ook William Emerson, dat een foetus gevoelservaringen opslaat, niet cognitief of rationeel, maar lichamelijk en emotioneel opgeslagen in het systeem, in ons lichaam en in onze cellen.

[00:03:06.840]
En dat dit samen met Generationeel trauma het begin is wat je gedrag vormt. En William Emerson bracht die prenatale psychologie zelfs ook de behandelkamer in. En hij liet zien hoe vroeg deze ervaringen doorwerken in onze latere leven, vaak zonder dat we het zelf door hebben. En in podcast 133 geef ik voorbeelden van mijn eigen cliënten. Cliënten die tijdens mijn retraite dagen waarin we teruggaan naar de baarmoeder periode gevoelens ervaarden die hun hele leven richting hebben gegeven. Gevoelens die eigenlijk nooit eerder woorden hadden gekregen, maar wel altijd aanwezig waren gebleven. En zo’n anderhalve maand geleden had ik een sessie met een cliënt van mij en zij zit in mijn Rijk Leven traject. En in haar autobiografie had ik al eerder gelezen dat zij met de tang was geboren. Nou, nu moet je weten dat ik voorafgaand aan een sessie, dan stem ik me altijd af op mijn cliënt en dan voel ik eigenlijk wat zich aan wil dienen. En ik voelde heel sterk dat dit thema deze keer duidelijk zich zou aandienen. En ze kwam binnen en kreeg thee en wat chocolade.

[00:04:49.550]
En ze begon eigenlijk vrijwel meteen te vertellen. Ze vertelde over haar werk, haar plannen en haar creativiteit. En ze heeft prachtige klanten met echte inhoudelijke vragen. En ze voelt haar creativiteit stromen, bedenkt hele mooie projecten, waarvan ze diep van binnen weet dat dat deze projecten haar klanten enorm kunnen helpen. En ze werkt deze projecten ook daadwerkelijk uit. En ze zet ze ook heel zorgvuldig neer. En ze denkt ze ook echt door en verfijnt ze. En ze voelt enorm dat het klopt. Dat al die projecten wat ze bedenkt, aansluit bij haar klanten. Maar als ze deze projecten naar buiten wilt brengen, dan gebeurt er iets in haar lichaam. En op dat moment dat deze projecten zichtbaar dreigen te worden, dan verkrampt haar hele systeem en dan krijgt ze heel vaak hoofdpijn, zelfs migraine, en haar energie zakt helemaal weg en haar systeem trekt zich helemaal terug en kiest onbewust dan voor veiligheid. En ze stapt dan niet het licht in. Ondanks haar talent en ambitie. En niet omdat ze het niet kan, maar omdat haar lichaam op dat moment iets anders vertelt.

[00:06:22.170]
En precies daar begint het verhaal waar woorden tekort schieten. Een verhaal wat niet is ontstaan in taal, maar diep verankerd ligt in gevoel. En ik hoorde mezelf op dat moment tegen haar zeggen dat het een beetje lijkt op wat er met haar is gebeurd. Ze zat behaaglijk in de baarmoeder in haar moeders buik, in het donker, veilig en omsloten. En dan is er iets of iemand dat vindt, dat je anders ter wereld moet komen. En dit gaat niet over goed en fout, lieve luisteraars, maar het gaat over een proces. En in dit geval ging het over een proces dat niet snel genoeg ging. En misschien was er ongeduld of spanning aanwezig. Maar iets of iemand, zei ik tegen haar, dwong jou om van het donker naar het licht te komen. Om geboren te worden en het levenslicht te zien, geforceerd met een tang en met een brute kracht, terwijl je daar misschien zelf nog niet klaar voor was. En een baby dient zichzelf aan wanneer het zover is natuurlijk. En een geboorte volgt altijd een natuurlijke timing.

[00:07:51.930]
Via het geboortekanaal, dat al heel nauw en intens is. En dan komt er opeens een tang om je hoofd. En dat voelt heel erg onveilig natuurlijk voor een baby. En dat geeft ook een enorme schok voor het systeem. En jij als baby weet eigenlijk niet precies wat er gebeurt. En je begrijpt ook niet wat deze kracht eigenlijk betekent. Je hoofd of hoofdje wordt ingedrukt, ingedeukt en vastgepakt. En dat geeft stress en spanning in het lichaam. En het zenuwstelsel raakt overbelast en schrikt. Ja, dat schrikt gewoon hevig. En ja, ik zei zo tegen mijn cliënt: alles in jou moet zich dan ineens aanpassen. En ik vervolgde mijn verhaal naar haar toe van: eigenlijk zijn jouw trajecten een beetje hetzelfde als jouw geboorte. Jouw trajecten zitten veilig in het donker, nog voor niemand bestemd, nog beschermd en ongezien. Maar op het moment dat ze het licht moeten zien, dan gebeurt er iets. En dan verkrampt jouw lichaam. En je durft op dat moment niet. Je krijgt hoofdpijn en zelfs migraine.

[00:09:21.230]
En dat gaat niet over omdat jouw ideeën niet goed zijn, zei ik tegen haar. Maar omdat jouw lichaam een oud signaal herkent. En prenataal trauma en geboortetrauma hebben enorme impact op ons latere leven. Want, en dat zeg ik tegen jullie, wat er in de baarmoeder is gebeurd en tijdens de geboorte, wordt een imprint voor later. En het vormt ook hoe wij in het leven gaan staan. En in het geval van mijn cliënt. Het gaat heel erg over zichtbaarheid. Maar als wij als baby die tang hebben gevoeld om ons hoofd, met die kracht en druk. Hoe gaan wij, als wij zo’n baby’tje waren met zo’n tang om ons hoofd, hoe gaan wij later om met kracht en druk? Hoe gaan wij reageren wanneer iets naar buiten wil komen? En weet je, dit alles is niet in woorden te vatten. Dit leeft in gevoel, in spanning en in je lichaam. En toen ik dit zo dit tegen haar vertelde, reageerde haar lichaam direct. En dit gaat dus over resonantie op celniveau.

[00:10:49.560]
Het geldt ook voor jullie. Als jullie wel eens woorden horen en je krijgt kippenvel of je lichaam verkrampt, of je krijgt een andere sensatie, dan is het een resonantie op celniveau. En ja, ze zei gelijk van: “Jeetje, ik voel dit niet mentaal alleen, maar ik voel dit vooral lichamelijk”. En ze zei iets zoals dit van “Ik herken dit. Ik herken wat jij tegen mij zegt. Volledig. En dit resoneert enorm in mijn lichaam. Het lijkt wel of iets ouds eindelijk wordt gezien”. En ik zei tegen haar: Je lichaam is niet gek of zo. En het is heel logisch, want we hebben het erover. We hebben eigenlijk over jouw trajecten en je hebt angst om het naar buiten te brengen. Van het donker naar het licht. Maar eigenlijk praten we over de ontstaansgeschiedenis na het waarom en waar het ooit is begonnen. En ook al hebben we geen bewuste herinneringen vanuit de baarmoeder of geboorte, het lichaam draagt echt wel gevoelsherinneringen. En die gevoelslagen vormen samen met Generationeel trauma een imprint.

[00:12:20.410]
En precies daar begint de ontwikkeling van gedrag, nog voordat er sprake is van bewuste keuzes, of dat er een persoonlijkheid wordt ontwikkeld. En als we even kijken naar deze casus, dan zie je dat gedrag niet voortkomt uit onwil. Of dat ze geen talent heeft, of dat ze geen ambitie heeft. Maar het komt eigenlijk voort uit een diep lichamelijk Proces. En iemand kan bijvoorbeeld enorm creatief zijn, visie hebben en scherp kunnen voelen wat anderen nodig hebben. Maar het kan daarna stokken, zodra iets zichtbaar moet worden. En het lichaam herinnert zich dat zichtbaar worden ooit gepaard ging met druk, dwang of plotselinge kracht. En wat er dan ontstaat is een terugtrekgedrag op precies het moment dat expansie nodig is, op precies het moment dat er een voorwaartse beweging nodig is. Maar de informatie die in haar cellen liggen opgeslagen, weten dat bij kracht – en expansie en een voorwaartse beweging kost energie en dat kost altijd kracht van jou – dan voelt haar systeem dat het dan eigenlijk onveilig is.

[00:14:08.190]
Maar wat ook heel belangrijk is om te weten en dat je heel vaak ziet dat als iemand plannen blijft voorbereiden, verfijnen en perfectioneren, maar moeite heeft met het moment van naar buiten brengen. En niet omdat het niet af is, maar omdat het systeem onbewust veiligheid zoekt in het verborgen blijven. Het donker voelt bekend en beheersbaar. Dan kan het licht voelen als overweldigend en onveilig. En als je dat voelt of merkt – en dat gaat heel erg over voelen. En je kan het niet plaatsen. Dat je zoiets hebt van ja, ik snap niet waar het vandaan komt. Dan zou het zomaar eens kunnen zijn dat het iets te maken heeft met jouw geboorte. Het gaat echt letterlijk over een overgang. Een geboorte gaat over een overgang van binnen naar buiten, van donker naar het licht. Dus vraag maar eens aan je moeder hoe je bent geboren en of er een geboortetrauma voor je moeder was of voor jou. Dat is net zoals met de navelstreng, je verstikt tijdens de geboorte. En mensen, en dat heb ik al eerder gedeeld. Mensen die met een navelstreng zijn geboren, hebben ook heel vaak terugtrekgedrag. Want als de moeder weeën heeft, dan komt er ook weer zo’n voorwaartse beweging. Maar die navelstreng komt heel erg nauw om de nek te zitten.

[00:16:02.480]
Als we even kijken en in dit geval, als je met de tang geboren bent of geboren bent geworden, dan kan zich dat uiten in lichamelijke sensaties zoals verkramping, hoofdpijn, migraine, misselijkheid of vermoeidheid of een plotselinge innerlijke leegte. En wat er eigenlijk dan gebeurt [is] dat het zenuwstelsel in bescherming gaat. Dus dit is op later. Ik heb ook wel eens verteld in een andere podcast, want dit gaat ook over stress, dat als er stress is bij een baby of bij vroegkinderlijk trauma, dat dat opgeslagen wordt in je lichaam, maar dat het later getriggerd kan worden. En dit gaat eigenlijk over de oerbron. En in dit geval, het gaat niet over haar project wat ze naar buiten wil brengen. Maar dat project wat ze naar buiten wil brengen, triggert de oerbron van de overgang van de baarmoeder waar ze zat en dat ze naar buiten werd getrokken met een tang. En dan kan er inderdaad sensaties komen die jouw zenuwstelsel eigenlijk inzet om jou te beschermen. Bij haar was het in ieder geval heel erg verkramping. Ook vermoeidheid trouwens, maar ook migraine. Je zenuwstelsel zorgt er dan ook voor dat je niet vooruit gaat, maar dat je eigenlijk terug wordt getrokken. Want dat is veilig. Niet zichtbaar zijn, maar onzichtbaar. En dat is de intelligentie van het leven, eigenlijk van het overleven.

[00:17:58.280]
En in gedachten zie je ook vaak overtuigingen ontstaan, die eigenlijk ook heel erg logisch lijken, maar die ook een beschermlaag vormen. Gedachtes zoals: “dit is nog niet het juiste moment”, “Ik moet het eerst beter uitwerken, straks wordt het te veel”. Of deze hoor je ook heel vaak: Ja maar wat als? Wat als, als het mis gaat? En dit is ook zo’n gevoelservaring van een baby die zo veilig in de baarmoeder zat, die die overgang moet maken, die helemaal in stress en spanning en angst is van wat gebeurt er? Ik lag zo veilig in mijn moeders buik. In welke wereld kom ik? Ja, dat is natuurlijk heel erg beangstigend en dat kan het zenuwstelsel enorm triggeren in onveiligheid. En dat er onbewust een gevoelsherinnering ontstaat die later de gedachte ook vormt van ja maar wat als, wat als als het misgaat?

[00:19:08.180]
En soms is er ook de overtuiging dat iets groots of waardevols automatisch gepaard gaat met verlies van controle of zelfverlies. En dat kan je ook heel goed terugbrengen naar baby’s die met de tang zijn geboren. Of dat er een navelstreng om de nek zat. Onder deze gedachtes ligt vaak een dieper gevoel. Een gevoel van: ik wordt er uitgetrokken voordat ik er klaar voor ben. Of ik mag niet op mijn eigen timing vertrouwen. En heel vaak als mensen op een bepaalde manier zijn geboren, niet op een natuurlijke manier. En dan denk ik weer even aan de tang en de navelstreng. Dat zijn vaak mensen die niet tegen moeten kunnen. Moeten wordt echt een woord voor hun, waar ze heel erg boos om kunnen worden. En als iemand zegt tegen tegen zo iemand van: je moet dit, dan krijgen ze heel vaak ook wantrouwen.

[00:20:21.210]
Nou, ze hebben heel vaak ook het idee dat zichtbaar zijn gevaarlijk is. En deze overtuigingen worden niet bedacht. Ze worden echt gevoeld. En wat heel erg belangrijk is om te benoemen, dat dit gedrag vaak samengaat met een hele hoge verantwoordelijkheid, zorgvuldigheid en loyaliteit.

[00:20:46.520]
En weet je. Ik heb hele succesvolle mensen in mijn traject. En mensen die nog niet zo succesvol zijn. Of gewoon mensen die heel fijn in het leven staan. Dit kan echt bij iedereen overkomen. En wat heel erg belangrijk is, hier werkt praten niet. Dus als je ergens naartoe gaat en waarvan je denkt van hey, dit overkomt mij. Je ziet natuurlijk heel vaak ondernemers naar een businesscoach gaan en waarbij ze zeggen: Ik durf het niet naar buiten te brengen en dat er allerlei vermijdingstrategieën zijn. Dat zo’n coach, ja, die werkt op een heel andere laag. Die werkt op de mentale laag en die bedenkt allerlei mentale ideeën om er wel voor te gaan. En die kan je misschien ook wel pushen van: Kom op, meid! Angsten bestaan niet. Gewoon doen! Maar hier gaat het niet over, want dit gedrag is niet ontstaan in taal. Het is ontstaan in een lijf dat zich moest aanpassen aan omstandigheden die zoveel groter waren dan ze eigenlijk konden bevatten.

[00:22:08.910]
En wanneer het lichaam opnieuw veiligheid mag ervaren rondom een overgang, zichtbaarheid, timing en eigen ritme, dan kan het patroon omgedraaid worden. Dan kan het patroon ook echt veranderd worden. Dus het is heel erg belangrijk om te gaan naar de oorzaak. En cognitief werken op het mentale stuk is helpend om een kader te schetsen waar bepaald gedrag vandaan kan komen. Maar daarmee kom je niet bij de kern. Daarom is het ook heel erg belangrijk om dan terug te gaan naar de geboorte. En soms nog verder dan dat. En dat kan je doen bijvoorbeeld met geboorteregressie, waarbij het lichaam opnieuw mag laten zien wat het heeft opgeslagen. En het is ook hierbij heel erg essentieel dat het in volledige veiligheid wordt begeleid. En dat een therapeut, jouw therapeut eventueel, haar eigen zenuwstelsel heel goed reguleert. Want dan kan er alleen co-regulatie ontstaan in dat contact. En vanuit die veiligheid maak je contact met het celgeheugen. Niet via praten, maar via voelen en ervaren. En in sommige gevallen kan hier – heel erg ondersteunend – een kleine hoeveelheid plantmedicijn worden ingezet. En de volgers en de luisteraars die me al een hele lange tijd volgen, die weten dat ik geen plantmedicijn gebruik waarbij je gaat trippen, want dat past niet bij mijn manier van werken.

[00:24:07.500]
Ik werk op een hele zachte, zorgvuldige manier. Dus ik werk alleen met medicijn die de beschermdelen tot rust brengen, waardoor het systeem niet hoeft te vechten of hoeft te vluchten. En dan pas kan je naar trauma toe en kan je trauma ontwortelen. En dat kan alleen maar op het tempo die past bij je cliënt. En kijk, je moet beseffen dat zo’n geboorte, dat is niet op het tempo gegaan van het baby’tje of op jouw tempo. Dat is heel erg geforceerd. En daarom is het zo belangrijk dat co-regulatie ingezet wordt. Dat het tempo, dat het binnen de ruimte gebeurt wat jij aankan. En daar moeten jullie allebei op afstemmen. En dat hier echt ook de tijd voor wordt genomen. En dat echt op het cellulaire geheugen wordt gewerkt en niet mentaal. En tijdens dit proces en vooral, en dat vind ik heel erg mooi met plantmedicijn, waarbij je beschermdelen echt helemaal tot rust komen. Dan kan je naar het trauma toe in alle liefde, maar ook in vertraging en in de ritme die jij aankunt of die een cliënt aankan. Zodat er heel veel veiligheid ook ontstaat. En dan kan je, wat ik al zei, naar het trauma toe. Er kunnen emoties vrijkomen. En bedenk ook, dit hoeven niet alleen emoties te zijn van verdriet. Ik kan me voorstellen, en dat heb ik vaak meegemaakt met mijn cliënten, die met de tang zijn geboren of met een navelstreng, dat er heel veel angst en boosheid naar boven kan komen.

[00:26:22.820]
En wat ik heb gemerkt trouwens dat kinderen die met een tang zijn geboren, die heel vaak onbewuste boosheid hebben en dat ze boosheid hebben in situaties die ze eigenlijk helemaal niet kunnen plaatsen. En dat eigenlijk de boosheid zoveel groter is dan de situatie. Er is ook natuurlijk angst die jarenlang in het lichaam is opgeslagen geweest en die mag ook in veiligheid naar buiten komen. Zonder forceren en zonder druk. En ja, wat ik net al zei, als therapeut begeleid je dit uiterst zorgvuldig. Je pusht niets en je trekt nergens aan. En dat is wat wat vaak gebeurt. En in alle goede bedoelingen, want ik heb daar totaal geen oordeel over.

[00:27:20.670]
Maar als je ondernemerschap niet gaat en het stroomt niet. En een business coach, die werkt heel erg op het mentale stuk. Ja, die gaat natuurlijk niet dieper naar het waarom. En die zal in hele goede bedoelingen jou motiveren, maar vooral ook jou willen trekken of jou willen helpen door jou heel sterk te motiveren op het mentale. En jou eigenlijk wilt helpen om jou uit het moeras te trekken. Maar dat is in dit geval niet helpend. En daar kan je eigenlijk ook heel erg op bevriezen. Want het kan jou onbewust, dat trekken, kan jou onbewust weer terug laten gaan naar de situatie van de tang, waar ook aan jouw getrokken werd. Dus het is heel erg belangrijk dat jouw therapeut volgt wat jouw lichaam laat zien. Ik ben altijd heel erg afgestemd van ik neem ruimte, ik vertraag heel erg en ik let alleen maar op het lichaam. Wat doet het lichaam en welk verhaal vertelt jouw lichaam en wat komt er naar boven vanuit jouw cellen. En dit proces? Dat kan soms in één sessie plaatsvinden, maar ook in meerdere sessies.

[00:28:52.620]
Want vergeet niet, hier moet vooral ook geen moeten op zitten. Hier mag alle tijd voor vrijgemaakt worden, want anders heeft de cliënt weer het gevoel dat het niet op haar ritme gaat. Dus het is heel belangrijk. Tijd. Ik denk dat het woordje “tijd” heel belangrijk is, als je werkt met iemand die een geboortetrauma heeft en die met de tang is geboren. En daarna is het ook heel erg belangrijk dat je de tijd neemt om te integreren, maar ook de tijd neemt om de conditioneringen die hieruit zijn ontstaan opnieuw te begeleiden. En ik zeg ook altijd dat bij ieder soort trauma angst wordt gecreëerd. Angst, of laat ik het zo zeggen: trauma is nooit zonder angst. En waar angst ontstaat, ontstaat ook vermijding. En daarom is het ook zo belangrijk om de angst bij de wortel te ontwortelen. En dat kan alleen door deze angst werkelijk te doorvoelen. Niet door erover te praten, maar door het lichaam te laten ervaren dat het nu veilig is. Dus daarom is het ook heel erg belangrijk dat ik een veilige setting maak en dat het in rust mag gebeuren zonder te pushen.

[00:30:26.150]
En dat ik heel erg kan levelen op haar bange delen en dat ik daar contact mee maak. En dat je als therapeut heel erg wel in de vertraging zit en dat je heel erg afgestemd bent op je cliënt, maar dat er wel therapeutische leiderschap is. Want iemand is in angst. Dus dan mag je ook leiderschap, liefdevolle leiderschap hebben naar je cliënt. En soms zit ik ook wel eens 4 uur lang hand in hand met mijn cliënt, omdat mijn cliënt daar om vraagt. Dat geeft veiligheid voor mijn cliënt.

[00:31:06.520]
Wat trouwens mijn cliënt ook terloops benoemde, en deze hoor ik vaker. Dat zij duidelijke weerstand voelde richting vrouwen in hiërarchische posities. En ik heb ook wel eens gehoord van vrouwen die moeite hebben met mannen, die een leiderschapspositie hebben. Ja dus, dus ook eigenlijk een hiërarchische positie hebben. Dus ergens hebben deze cliënten moeite of weerstand tegen hiërarchische posities. En op dat moment dat ze dat zei tegen mij, dacht ik eigenlijk direct aan de oorsprong. Want het zou zomaar kunnen zijn dat bijvoorbeeld een vrouw haar geboorte heeft begeleid.

[00:31:59.480]
En geloof me, ik kan het echt niet genoeg zeggen. Niets in je leven is zomaar. De manier waarop jouw leven zich heeft gevormd, is altijd bijna terug te brengen naar een imprint. Een imprint die start bij generationeel en vroegkinderlijk trauma en hechting. En vroegkinderlijk trauma in deze gaat dan over prenataal trauma of de geboortetrauma. Weet je, bij dat generationeel trauma en vroegkinderlijk trauma en hechting, daar worden de eerste associaties gelegd tussen veiligheid, macht, nabijheid en afstand. En vaak is het ook nooit één enkel ding dat iemand belemmert. Het zijn meerdere zaken die samen een patroon vormen. En in dit geval, want ze zit al een tijdje in mijn traject, dat haar rijke leven waar ze zo naar verlangt, dat dat ergens belemmerd wordt. En dat is nooit één ding. Dat is een aantal dingen op een hoop. En toevalligerwijs kwam dit thema ook naar boven wat gezien mocht worden. Dus toeval bestaat hier eigenlijk niet. En wat zich laat zien, wil gezien worden. En wat gezien wordt kan uiteindelijk verzachten. En ik heb eigenlijk nog veel meer voorbeelden van cliënten die teruggaan naar de baarmoeder periode. Maar ik denk dat het misschien wijs is om die nu niet allemaal te delen, want anders wordt deze podcast veel te lang en mogelijk ook veel te veel en ook veel te gelijk. Dus ik ga deze voorbeelden ergens noteren en daar later op een ander moment aparte content over maken. En soms, lieve luisteraars, is minder delen juist zorgzamer voor de luisteraar.

[00:34:19.180]
Wat ik nog wel wil benoemen is dat ik het persoonlijk heel interessant vind. Ik vind interessant wat ik nu ga vertellen, want ik heb het vaak ook over een schaarstemindset die vaak generationeel overdraagbaar is en die altijd door de moeder wordt overgedragen. En in een schaarstemindset zit gelaagdheid en die heb ik ook al heel vaak gedeeld in mijn masterclasses, maar ook in mijn podcast. En ik ga binnenkort weer een nieuwe masterclass geven. En daar ga ik het ook over hebben hoe die gelaagdheid is. Maar een schaarstemindset kan al in de baarmoeder ontstaan.

[00:35:06.010]
En ik vertelde al eerder in deze podcast dat er onderzoek is gedaan, dat een foetus gevoelservaringen opslaat. En nu kan het zo zijn dat na de bevruchting een bevruchte eicel die tien dagen zuurstof heeft, die moet zich gaan nestelen in de baarmoederwand. En wanneer dat relatief snel gebeurt, binnen die tien dagen – stel op de eerste dag of op de tweede dag- dan ervaart de eicel dat als ware overvloed. Die ervaart van oh, er is ruimte en er is genoeg voeding, er is voldoende ondersteuning. En later in het leven van een volwassen iemand die uit zo’n eicel is gekomen, die kan het gevoel hebben dat er heel veel kansen zijn en heel veel mogelijkheden die benut kunnen worden. En dat ze ook het het gevoel heeft dat het leven heel erg meewerkt, omdat er diep van binnen een gevoel bestaat dat er genoeg is. Maar wanneer de eicel zich pas op de tiende dag innestelt op de laatste beschikbare zuurstof, ontstaat er een hele andere ervaring. Dan heeft de eicel het gevoel van spanning, maar ook moeite. En dat ze op haar laatste energie een plek heeft kunnen krijgen in die baarmoederwand. En later kan deze persoon het leven ervaren als zwaar en schaars. En dat er altijd hard gevochten moet worden om iets beters. Alsof er dingen niet vanzelf gaan. En ik verzin dit zelf allemaal niet, het is allemaal onderzocht.

[00:37:14.240]
Dit is allemaal onderzocht en beschreven binnen de prenatale psychologie. En hier heb ik in deze podcast opnieuw eigenlijk aan jullie laten horen hoe innerlijke overtuigingen kunnen ontstaan. Niet in woorden, maar in gevoel. En ook niet in het denken, maar in het lichaam. En het kan zo zijn, en dat krijg ik ook heel vaak terug na een podcast die ik heb gemaakt, dat ik mailtjes krijg en dat deze mensen zeggen: Oh Debbie, jouw podcast. Ik weet niet waarom, maar het resoneerde zo enorm en ik voelde allerlei sensaties. Nou, het kan zo zijn dat jij nu ook naar de podcast luistert en dat jij ook zoiets hebt van: oh jeetje, ik krijg het koud. Of oh wat Debbie zei over dat moeten, ik voel dat helemaal in mijn lichaam. Ik krijg helemaal kramp. Nou ja, dan kan het zo zijn misschien wellicht, dat jij ook met een tang bent geboren. Vraag het maar eens na aan je moeder.

[00:38:23.790]
Nou lieve mensen, ik vind het altijd heel erg fijn om ervaringen te delen vanuit mijn eigen praktijk en om dat ook te onderbouwen waarom dingen zijn zoals ze zijn. En ik hoop dat ik jullie snel weer kan inspireren op een nieuwe, mooie podcast. Misschien een persoonlijke, misschien weer inspiratie vanuit mijn praktijk of iets wat ik heb opgevangen waarvan ik denk van hey, hier kan ik een mooie podcast over maken. Hier kan ik jullie op inspireren. Hier kunnen jullie allerlei inzichten in krijgen zodat jullie zien, voelen of merken van: Hey, dat resoneert bij mij. En dit is precies waarom ik geen Rijk Leven heb. En een Rijk Leven, voor de nieuwe luisteraars, betekent voor mij een leven vol liefde, geluk, gezondheid, succes en welvaart. Maar het kan ook resoneren bij jou dat er gewoon een deelgebied uitblijft.

[00:39:28.060]
Niets is zomaar. Alles is terug te voeren. Er is zoveel onderzoek naar gedaan, naar generationeel en vroegkinderlijke trauma en hechting. Dus lieve mensen, ik wil jullie weer ontzettend bedanken dat jullie weer hebben geluisterd en tot de volgende podcast.

[00:39:47.820]
Mocht je een onderwerp hebben, schroom niet om mij te mailen of een DM’tje te sturen op mijn persoonlijke Instagram. Je kunt me volgen bij @DebbieBernasco. En als je een thema hebt… Met liefde, dat ik daar naar kijk. En wellicht dat ik daar een podcast over ga maken. Misschien vind je het ook fijn om deze podcast te delen. Dat je denkt van hey, die en die is met de tang geboren. Of je herkent dingen uit deze podcast dat je denkt van: volgens mij is die ook met de tang geboren. En dat je denkt hey, ik ga deze podcast delen met haar of met hem.

[00:40:28.180]
Ik zou het ook leuk vinden als jullie mij een review geven bij iTunes of bij Spotify. En we leven nu op 4 februari. En wat ik ga doen is dat ik op 4 maart. Ik ga kijken bij iTunes en Spotify bij de recensies. En wie er een recensie heeft gegeven, ga ik alles in een schaal doen en dan ga ik een papiertje eruit halen en die krijgt van mij gratis een karakterprofiel lezing online.

Nou lieve mensen, leuker kan ik het niet maken. Morgen ga ik lekker op retraite, lekker de stilte in en ik wens jullie een hele mooie dag toe. Of misschien een hele mooie avond. Misschien ben je alleen. Misschien ben je met je geliefdes. Geniet in ieder geval, want we hebben maar één leven.