Soms kom je tijdens het werken aan hechtingstrauma bij een gevoel dat bijna niet in woorden te vatten is: een diepe eenzaamheid en allesomvattende verlatenheid.
Dat gevoel kan nog steeds aanwezig zijn wanneer je dertig, veertig, vijftig of zestig jaar bent. Want hoewel je inmiddels volwassen bent, kan er in jou nog een getraumatiseerd kinddeel zijn dat zich ontzettend alleen heeft gevoeld.
In mijn praktijk als holistisch traumatherapeut kom ik dit regelmatig tegen. Juist wanneer we op de diepere lagen van hechtingstrauma werken.
Hoe ontstaat die diepe eenzaamheid bij hechtingstrauma?
Die eenzaamheid ontstaat niet altijd door één ingrijpende gebeurtenis. Soms gaat het om een langdurig patroon van emotionele afwijzing.
Een kind dat steeds opnieuw alleen wordt gelaten. Een moeder die emotioneel niet beschikbaar is of het kind regelmatig bestraft. Een kind dat keer op keer uitreikt naar liefde, maar niet de respons krijgt waar het zo naar verlangt.
Op een gegeven moment kan dat kind zich gaan afvragen: Wat doe ik toch steeds verkeerd? Waarom krijg ik de liefde van mijn moeder niet? Waarom is ze niet onvoorwaardelijk blij met mij?
Dat raakt aan het vertrouwen van een kind. Niet alleen in de ander, maar ook in zichzelf.
De gevolgen van die vroege afwijzing kunnen op latere leeftijd zichtbaar worden in hoe je met nabijheid en verbinding omgaat. Zo kan iemand een vermijdende hechtingsstijl ontwikkelen, waarbij alles alleen doen veiliger voelt dan op een ander vertrouwen.
De angst dat iemand je opnieuw verlaat
Onlangs vroeg een cliënt mij tijdens een intakegesprek:
‘Debbie, als het moeilijk wordt, blijf jij dan? Kun jij garanderen dat je blijft?’
In die vraag zat zoveel. Het ging niet alleen over mij als therapeut. Het ging over een oud kinddeel dat zich ooit diep verlaten had gevoeld. Een kinddeel dat zich afvraagt of het deze keer wel veilig is om zich te laten zien. Of iemand blijft wanneer het moeilijk wordt.
Waarom is vertrouwen zo belangrijk bij het werken aan hechtingstrauma?
Vertrouwen ontstaat niet van de ene op de andere dag.
Als therapeut is het belangrijk om steeds opnieuw te laten ervaren dat er ruimte is voor wat iemand voelt. Ook voor de angst, het wantrouwen en de pijn die tijdens een sessie naar boven kunnen komen.
In mijn werk gaat het daarom niet alleen over technieken. Het gaat ook over aanwezigheid, veiligheid en de relatie tussen therapeut en cliënt. Want pas wanneer iemand voldoende veiligheid en vertrouwen ervaart, ontstaat er ruimte om voorzichtig contact te maken met die oude gevoelens van eenzaamheid en verlatenheid. Dat vraagt tijd en zachtheid.
Wil je meer weten over mijn werkwijze en de rol van veiligheid en vertrouwen bij traumaverwerking? Lees dan ook waarom je een holistisch traumatherapeut zou inschakelen.
Bekijk de video: de eenzaamheid achter hechtingstrauma
In deze video vertel ik over de diepe eenzaamheid die ik tegenkom bij cliënten met hechtingstrauma. En over een vraag die mij opnieuw liet voelen hoe belangrijk vertrouwen is in het therapeutische proces.
Herken je dit gevoel van verlatenheid? Of werk je als therapeut met cliënten bij wie dit thema naar boven komt? Dan hoop ik dat deze video je meer inzicht geeft in wat er onder die oude pijn kan liggen.
Lijkt me heel interessant
Precies. Dit voelt als een ongeneeslijke wond, waarin ik mijzelf in perioden met pieken tegen kom. Hoewel de diepte ervan met de jaren en het doen van schaduwwerk, wel minder is geworden.
Dit gevoel herken ik zo in mezelf en nu ik naar jou luister, begrijp ik ook waar het vandaan komt en dat ik dan het gevoel heb om iemand te willen claimen. Dank je. Hier wil ik zo graag mee werken.